چون عمر به سر رسد چه شيرين و چه تلخ                    

پيمـــانه كه پر شود چه بغداد و چه بلخ

مي نوش كه بعد از من و تو مـــــــــاه بسي                    

از ســـلخ به غـــــره آيد از غره به سلخ