آیا شما هم از عاشقان هنر هستید؟ اگر جوابتان بله است، این مطلب چیز‌های جالب بسیاری را برای شما خواهد داشت. همانطور که می‌دانید، هنر فقط منبعی الهامبخش نیست، بلکه از آن می‌توان به عنوان یک راز بزرگ هم نام برد. هنرمندان غالباً پیام‌ها و یا جزئیات کوچک منحصر به فردی را به نقاشی‌های خود اضافه می‌کنند که در نگاه اول مشاهده آن‌ها غیرممکن است.

۱۰. گوش اشتباه!

«ونسان ون گوگ» بزرگترین نقاش هلندی که به خاطر شاهکارهایی، چون «شب پرستاره» و «گل‌های زنبق» شناخته می‌شود، یکی از کسانی است که تاثیر شگرفی بر هنر در قرن بیستم داشته است. پرتره او با گوش باندپیچی شده، این هنرمند را در یک اتاق زرد نشان می‌دهد که گوش راست او مجروح شده است. اما در واقعیت، او گوش چپ خود را بریده بود. اختلاف این پرتره با واقعیت، این حقیقت را نشان می‌دهد که ون گوگ از آینه برای کشیدن تصویری از خودش استفاده کرده است. به نظر می‌رسد که قطع کردن گوش یک واکنش عجیب و خشن از سوی ون گوگ بوده است! اما تاریخ آن را با این واقعیت توضیح می‌دهد که وی در هنگام کشیدن این نقاشی، عمیقاً دچار مشکل شده بود و ظاهرا در حال از دست دادن سلامت روحی و ذهنی خود بوده است.

---

۹. نقاشی زیر نقاشی

اگر به تابلوی «گیتاریست پیر» پابلو پیکاسو با دقت نگاه کنید، می‌توانید شبح چهره زنی را در قسمت بالایی گردن مرد نوازنده مشاهده کنید. پس از گرفتن تصاویر مادون قرمز و اشعه ایکس از این تابلو، محققان «موسسه هنر» شیکاگو چند شکل دیگر را که در زیر آن پنهان شده بود کشف کردند. به احتمال زیاد این هنرمند پول کافی برای خرید بوم‌های جدید نداشته است و مجبور به نقاشی بر روی بوم‌های قدیمی شده است. البته در آن زمان استفاده مجدد از بوم‌های قدیمی و استفاده شده در میان نقاشان، معمول بوده است. زیرا بسیاری از آن‌ها زیر خط فقر زندگی می‌کرده اند.

---

۸. روز پنهان در شب

«رامبرانت» یکی دیگر از نقاشان هلندی، استاد سایه و روشن در نقاشی است. تابلوی «همراهی کاپیتان فرانس بَنینگ کاک با سروان ویلم ون رایتنبرگ» که با نام «نگهبان شب» معروف است، مشهورترین و پرحاشیه‌ترین اثر رامبرانت است که در اوج کار خود آن را کشید. این نقاشی، نظامیانی را کاملاً مجهز و آماده برای شروع یک مأموریت نشان می‌دهد. در طول ترمیم آن در سال ۱۹۴۷، این نقاشی از یک لایه ضخیم از دوده تمیز شد. پس از آن آشکار شد آنچه که به عنوان نگهبان شب می‌شناسیم اصلا تصویر شب نیست، بلکه نمایی از روز است. گذشت زمان و نشستن لایه‌هایی از گردوغبار تابلو را تاریک کرده بود و ظاهری شب مانند به آن بخشیده بود.

---

۷. آناتومی در آفرینش آدم

برخی از متخصصان آمریکایی در زمینه آناتومی عصبی معتقد بودند که تابلوی «آفرینش آدم» اثر «میکل آنژ» اشاراتی به آناتومی بدن دارد. آن‌ها استدلال می‌کنند که قسمت راست نقاشی از نظر آناتومی، تصویری دقیق ازمغز است. حتی پیچیده‌ترین اجزای مغز مانند: مخچه، عصب بینایی و غده هیپوفیز را می‌توانید در آن ببینید.

---

۶. نماد قدرت

چهره‌های «دیوید و گلیات» در یک نقاشی دیواری از کلیسای «سیستین» که توسط میکل آنژ کشیده شده است، یک حرف عبری را تشکیل می‌دهد که نمادی از قدرت در عرفان عبری است. جای تعجب نیست که شکل‌های موجود در نقاشی بسیار قدرتمند به نظر می‌رسند.

---

۵. رامبرانت ۲ بعدی!

«مارگارت لیوینگستون» و «بول کونوی» به بررسی پرتره خودنگاره رامبرانت پرداختند و ثابت کردند که این نقاش از نوعی اختلال چشمی رنج می‌برده است. این ویژگی باعث می‌شد تا هنرمند کمی متفاوت جهان را ملاحظه کند و دنیا را به جای اینکه ۳ بعدی ببنید، ۲ بعدی ببیند. با این وجود این امکان وجود دارد که این اختلال چشمی به رامبرانت کمک کرده است تا شاهکار‌های جاودانه خود را خلق کند.

---

۴. پیش‌بینی پایان جهان

محقق ایتالیایی «سابرینا فورلا گالیسیا»، تعبیری غیرمعمول از تابلوی «آخرین شام» لئوناردو داوینچی ارائه داد. او می‌گوید که این هنرمند پیش بینی پایان جهان را در نقاشی خود که در ۲۱ مارس ۴۰۰۶ میلادی اتفاق خواهد افتاد، به جای گذاشته است. برای دست‌یابی به چنین نتیجه و استنتاجی، کد ستاره شناسی و ریاضیاتی این نقاشی را رمزگشایی کرده است.

این تنها رمز و راز تابلوی «آخرین شام» نیست. دستان مسیح و حواریون به همراه قرص‌های نان روی میز، چیزی را تشکیل می‌دهند که می‌تواند به شکل یک متن موسیقیایی خوانده شود. پس از اجرای این متن، یک آهنگ کوتاه ایجاد می‌شود.

---

۳. جهان به رنگ زرد

تقریباً تمام نقاشی‌های ون سان ون گوگ دارای رنگ زرد غالب هستند. ون سان ون گوگ، نقاش هلندی بیشتر از هر وقت دیگری در پایان زندگی اش از «رنگ زرد» برای خلق آثارش استفاده می‌کرد. برخی به علت حضور زیاد رنگ زرد در نقاشی‌های سال‌های آخر زندگی ونسان و اجاره خانه زرد در «آرل» به یک نقص بینایی اشاره می‌کنند که منجر به «زرد بینی» شده و یکی از عوارض مصرف دارو‌های است که امروزه در بیماری‌های قلب و عروق کاربرد دارند، ولی در آن زمان در درمان صرع و مشکلات گوارشی به کار می‌رفتند. وی در اواخر عمر به شدت از بیماری روانی و فشار روحی رنج می‌برد. جنون وی باعث مسمومیتش با سرب به دلیل تماس با رنگ و خوردن گاه به گاه آن نیز گردیده بود.

---

۲. موتسارت و فراماسون‌ها

شواهد محکمی وجود دارد مبنی بر اینکه «ولفگانگ آمادئوس موتسارت» یک فراماسون بوده است. حتی در پرتره کودکی او که توسط «پیترو آنتونیو لورنزونی» کشیده شده است نیز یک نماد فراماسونی وجود دارد. یک دست پنهان که نشان دهنده یک رتبه سلسله مراتبی در جامعه مخفی فراماسون‌ها است.

---

۱. مونالیزای بی دندان

چه چیزی باعث شده است که لبخند مونا لیزا اینقدر دلربا و فریبنده باشد. «جوزف بارتوسکی»، دندانپزشک و متخصص هنر، نقاشی لئوناردو داوینچی را با دقت مطالعه کرده است و ادعا کرده است که از راز این لبخند جادویی پرده برداشته است. او معتقد است که مونالیزا دندان‌های جلویی خود را از دست داده است و این بر حالت چهره وی تأثیر داشته است! چه سورپرایزی!

 

منبع: BrightSide

  روسیه سرزمین تناقضات است. جغرافیای وسیع و میراث فرهنگی قابل توجه آن اغلب در سایه بازی‌های سیاسی و استفاده از همه ابزار‌ها برای رسیدن به قدرت قرار می‌گیرد. مردم این کشور تفاوت زیادی با میلیون‌ها نفر شهروند کشور‌های مجاور اروپایی ندارند، اما رهبران این کشور دست کم در چند قرن اخیر تفاوت فکری و رفتاری بسیاری با میلیون‌ها روسی داشته‌اند که عواقب تصمیمات رادیکال و گاه غیرانسانی آن‌ها را تحمل کرده‌اند.

رهبران این کشور، به ویژه در دوران سلطه کمونیسم، همواره سعی در حفظ جایگاه خود در کرسی قدرت، کنترل سیمای خود در انظار عمومی و افزایش محبوبیت خود داشته‌اند تا ایجاد تغییری مناسب برای بهبود زندگی مردمان کشور. در دنیای غرب که ادعا می‌شود بیشترین میزان دموکراسی و حقوق شهروندی در آن رعایت می‌شود روسیه شرایط متفاوتی دارد. یکی از عجیب‌ترین و متفاوت‌ترین جنبه‌های زندگی در این کشور نسبت به دیگر کشور‌های اروپایی قوانین آن است.

مردم این کشور در شرایطی سعی دارند زندگی مناسبی داشته باشند که ژست‌ها، شکلک‌ها و حتی لباس زیرشان می‌تواند آن‌ها را به دردسر بیندازد. در اغلب کشور‌های جهان اینکه شما چه لباس زیری بپوشید به دولتتان ارتباطی ندارد، اما در روسیه اینطور نیست و اگر بخواهید شلوارتان را بیرون از زندان نگه دارید باید قوانین خاصی را حتی در زمینه پوشیدن لباس زیر رعایت کنید. لازم به ذکر است که سختگیرانه بودن این قوانین که در ادامه به برخی از آن‌ها اشاره خواهد شد تنها در مقایسه با آزادترین کشور‌های جهان و هنجار‌های دنیای غرب است.

شهروندان روسی هیچ‌‌گاه اجازه ندارند در فضای مجازی به

دولت روسیه بی‌احترامی کنند

هر کسی که فیلم «رفقای خوب» (Goodfellas) را دیده باشد اهمیت احترام گذاشتن به اشخاص قدرتمند و بانفوذ را درک می‌کند. هر گونه صحبت گستاخانه یا حرکت لب غیرمعمولی در مقابل رهبر و رییس می‌تواند با تاوان مرگ جبران شود. دولت روسیه نیز از دیرباز به خاطر تاکتیک‌های شبه مافیایی خود مانند ارعاب و خشونت برای بستن دهان یا ناپدید کردن مخالفان و دگراندیشان شناخته می‌شود. روزنامه گاردین تا جایی پیش رفته که حتی این کشور را «بهشت گانگسترها» نامیده است.

اگر خود را شخصیت سرسختی بدانید ممکن است این شرایط برایتان جذاب باشد، اما برای یک شهروند معمولی، چنین شرایطی می‌تواند عواقب جبران‌ناپذیر و دردناکی داشته باشد. در اوایل سال جاری، پارلمان روسیه قوانین سختگیرانه و همه‌جانبه‌ای را در مورد دسترسی شهروندان به فضای آنلاین و استفاده از آن تصویب کرد که بر اساس آن کسانی که جرأت «بی‌احترامی به دولت در فضای اینترنت» را به خود بدهند با جریمه و یا حتی زندان روبرو خواهند شد.

بله درست است، افرادی که در زمینه نوشتن پست‌های «شرم‌آور» که نشان دهنده «بی‌احترامی به جامعه، دولت و نماد‌های دولتی فدراسیون روسیه» مقصر شناخته شود ممکن است با ۱۵ روز بازداشت مواجه شود. واضح است که هرگونه بی‌احترامی به ولادیمیر پوتین، رییس جمهور کشور، نیز در ذیل این قانون قرار خواهد گرفت.

تنها دو هفته پس از تصویب این قانون در پارلمان روسیه، پوتین نیز آن را امضا کرده و به قانون تبدیل کرد و بدین ترتیب اگر در فیسبوک بنویسید «پوتین بد است» باید جریمه‌ای معادل ۶.۱۰۰ دلار بپردازید. این قانون با مخالفت برخی از نزدیکان و متحدان کرملین مواجه شده به طوری که یکی از نمایندگان احزاب متحد پوتین به نام سرگئی ایوانف درباره آن چنین گفته است: «اگر دست از احمق خطاب قرار دادن یک احمق برداریم، او دست از احمق بودن خود برنخواهد داشت».

---

کتابدار خوبی باشید وگرنه روسیه شما را به نفرت‌پراکنی

متهم خواهد کرد

وقتی به کسانی که ممکن است در میان توده‌های مردم نفرت ایجاد می‌کنند احتمال دارد یکی از اولین کسانی که به ذهن شما برسد کتابداران باشند، همان دوستداران کتاب شرور. دست کم این چیزی است که دادگاه منطقه‌ای مشچانسکی در روسیه در مورد ناتالیا شارینا، رییس سابق کتابخانه ادبیات اوکراین در مسکو فکر می‌کند. شارینا به جرم «نفرت‌پراکنی» به دلیل پیدا شدن کتاب‌های خاصی که در روسیه با عنوان «افراطی» نامیده می‌شوند در کتابخانه‌اش به دادگاه کشانده شد.

این کتاب‌ها در واقع کتاب‌هایی از یک ملی‌گرای اوکراینی به نام دمیترو کورچینسکی بودند که بعد از ماجرای الحاق کریمه به روسیه و درگیری‌های سیاسی و نظامی با اوکراین، مورد غضب دولت کرملین قرار گرفته بود. اتهام نفرت‌پراکنی و حکم ۴ سال تعلیق متعاقب آن برای شارینا در سراسر جهان محکوم شد و گروه حقوق بشر روسیه نیز اعلام کرد که در دادگاه شواهد مختلفی ارائه شده بود که نشان می‌داد این کتاب‌ها توسط نیرو‌های پلیس در کتابخانه قرار داده شده و خانم شارینا در واقع یک زندانی سیاسی است.

---

در روسیه هنر راهی خوب برای رسیدن به فقر است

تنها چیزی که بدتر از زندگی در جهانی است که ما را به یاد داستان «۱۹۸۴» جورج اورول می‌اندازد این است که نتوانید آهنگ‌های مورد علاقه خود را بشنوید. از سال ۲۰۱۴، دولت روسیه فحش دادن در فیلم‌ها، برنامه‌های تلویزیونی، تئاتر و رسانه‌ها را ممنوع کرده است. زیر پا گذاشتن این قانون می‌تواند با جریمه ۱.۴۰۰ دلاری برای سازمان‌ها و ۷۰ دلاری برای اشخاص همراه باشد، در حالی که کسانی که این کار را تکرار کنند ممکن است با ورشکستگی و فقر مواجه شوند.

کتاب‌هایی که در متن آن‌ها از کلمات رکیک استفاده شده باید روی جلد خو دارای پیام هشدار باشند و اورولی‌تر سیاستی است که بر اساس آن واژه‌های بد و رکیک شناسایی می‌شوند. هر گاه بر سر رکیک بودن یک واژه، جمله یا هر چیز دیگری در هنر توافقی وجود نداشته باشد گروهی از کارشناسان در مورد رکیک بودن یا نبودن آن تصمیم‌گیری خواهند کرد. دلیل پشت این قانون مبهم است، اما مقامات دولت گفته‌اند که این قانون «استفاده از زبان ناپسند را ممنوع کرده و حقوق شهروندان روسی را برای استفاده از زبان ملی را تامین کرده و از فرهنگ زبانی کشور حمایت کرده و آن را توسعه می‌دهد».

---

سیگار کشیدن می‌تواند شما را به زندان بیندازد

از بسیاری از جهات حق کشیدن سیگار یک نسخه کوچکتر از حق داشتن سلاح در ایالات متحده است و در بسیاری از کشور‌های جهان این حق تا زمانی که به دیگران آسیب نرساند محترم شمرده شده و شخص خود نیز از صدمات و آسیب‌های کار خود کاملاً آگاه است. اما در روسیه، دست کم روی کاغذ، شرایط برای سیگار کشیدن چندان مناسب نیست. بر اساس قوانین کنترل دخانیات در این کشور، قوانین ممنوعیت سختگیرانه‌ای برای سیگار کشیدن در مراکز کاری، مکان‌های عمومی و سیستم حمل و نقل عمومی وجود داشته و تنها یک استثنا وجود دارد و آن مسافرانی است که در سفر‌های طولانی سوار کشتی هستند.

در روسیه نیز سن قانونی برای کشیدن سیگار ۱۸ سال است و باید روی پاکت سیگار‌ها هشدار سلامت وجود داشته باشد. تمام این شرایط ظاهراً نرمال است، اما بر اساس قانون روسیه اجازه کشیدن سیگار در مجاورت بسیاری از مکان‌های عمومی را نخواهید داشت که باعث می‌شود گاهی برای روشن کردن یک سیگار مجبور باشید به کوه بروید که ممکن است برای دود کردن یک سیگار جانتان را به خاطر سرما از دست بدهید. اگر چه اعمال این قانون بسیار دشوار است، اما در صورتی که هنگام ارتکاب جرم پلیس شما را ببیند ممکن است با مجازاتی تا ۱۵ روز زندان مواجه شوید.

---

مدرک شناسایی همراه ندارید؟ در روسیه این ریسک را

نکنید

در ایالات متحده اگر کارت شناسایی خود را در خانه جا بگذارید، بدترین اتفاقی که ممکن است رخ دهد این است که برای خرید سیگار یا مشروبات الکلی به دردسر بیفتید، اما در روسیه چه؟ بر اساس قانون، پلیس روسیه مجاز است که هر کسی که بخواهد را متوقف کرده و از او کارت شناسایی بخواهد. اگر ظاهر شما شبیه اسلاو‌ها نباشد احتمال متوقف شدنتان توسط پلیس بیشتر است. اگر مدارک شناسایی همراه داشته نباشید پلیس می‌تواند از شما بازجویی کرده و تنها پس از احراز هویت شما را آزاد کند. اگر مدارک شما ظاهراً مشکلی داشته باشند باید به اداره پلیس رفته و در صورت مقاومت نیز ۱۵ روز زندان در انتظارتان خواهد بود.

---

در روسیه لباس‌های زیر توری نپوشید

شاید در بسیاری از نقاط جهان پوشیدن لباس‌های زیر توری مشکلی نداشته باشد، اما در روسیه این کار ممنوع است. دولت روسیه بر این باور است که پارچه‌های مصنوعی تاثیر بدی بر سلامت شهروندان داشته و بر اساس قوانین «لباس‌های زیری که از تور‌های مصنوعی ساخته شده اجازه وارد شدن، تولید یا خرید و فروش در اتحادیه گمرکی اوراسیا» که شامل روسیه، بلاروس و قزاقستان است ممنوع است.

---

در روسیه می‌توانید وبلاگ نویسی کنید، اما نه به صورت

ناشناس

سناریویی را فرض کنید که بر اساس آن شما به قورباغه علاقه زیادی داشته، در روسیه زندگی کرده و از مطالعه این دوزیستان بومی و به طور ویژه قورباغه درختی سیبریایی لذت می‌برید. می‌خواهید که علاقه خود به این نوع قورباغه را با دیگر علاقمندان به قورباغه به اشتراک بگذارید و برای این کار یک وبلاگ می‌سازید.

بعد از مدتی ۳.۰۰۱ فالوور پیدا می‌کنید، اما این موضوع می‌تواند برایتان ناخوشایند باشد، زیرا شما در شهری زندگی می‌کنید که اکثر شهروندان آن از این نوع قورباغه متنفر هستند و هر کسی که در مورد آن‌ها چیزی بنویسد را مورد تعقیب قرار خواهد داد. از این رو تنها راهی که دارید این است که ناشناس باقی بمانید. شوربختانه برای شما و وبلاگ قورباغه‌ایتان، شما با این کار قانون را زیر پا گذاشته‌اید، زیرا در روسیه داشتن یک وبلاگ ناشناس با بیش از ۳.۰۰۰ فالوور یا خواننده روزانه غیرقانونی است.

دارندگان وبلاگ‌های با بیش از ۳.۰۰۰ فالوور یا خواننده روزانه باید اطلاعات شخصی خود را در سامانه‌های دولتی به ثبت رسانده و به عنوان یک «درگاه رسانه‌ای» شناخته شوند. بدین ترتیب داشتن یک وبلاگ سیاسی منتقد دولت و حکومت به امری خطرناک تبدیل می‌شود. بر اساس قانونی دیگر، حساب‌های شبکه‌های اجتماعی پرمخاطب باید داده‌های استفاده کنندگان خود را به مدت ۶ ماه در سرور‌هایی در خاک روسیه نگهداری کنند که ما را به یاد برادر بزرگتر رمان «۱۹۸۴» می‌اندازد.

---

رقص زننده روی خاک مقدس روسیه ممنوع است

روسیه بنایا‌های یادبود جنگ خود را بسیار جدی می‌گیرد و عادلانه قضاوت کنیم دلیل خوبی نیز برای این کار دارند، زیرا تنها درجنگ جهانی دوم، اتحاد جماهیر شوروی بیش از ۱۷میلیون تلفات داده که ۱۵درصد از جمعیت آن زمان کشور بود. بدین ترتیب در قوانین روسیه هیچ چیزی بدتر از این نیست که در کنار این بنا‌های یادبود جنگ به شکل زننده‌ای رقصید. در ویدیویی تبلیغاتی که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد، ۶ دختر عضو یک مدرسه آموزش رقص در شهر نوورویسیسک در حال رقصیدن بوده و از یک بنای یادبود جنگ به عنوان پس زمینه خود استفاده می‌کردند.

همچنین چیز زیادی در رقصیدن این دختران وجود نداشت که بتوان آن را زننده دانست، اما بر اساس گزارش رسانه‌ها، خیلی زود یک پرونده قضایی برای بررسی ماجرا تشکیل شده و شهردار دستور داد که هر چه سریع‌تر این دختران شناسایی شوند. در ادامه معاون رسانه‌ای وزارت آموزش شهر نیز در سخنانی چنین گفت: «ما این زنان را محکوم می‌کنیم. هر سانتیمتر از این خاک به خون آغشته است. این کار درست نیست».

با خوابیدن قائله، دو نفر از این دختران جریمه شده و مادر یکی از دختران دیگر که پایینتر از سن قانونی بود نیز به خاطر سهل‎انگاری نسبت به «رشد فکری و روحی فرزند خود» مجبور به پرداخت جریمه شد. سه دختر دیگر، اما به زندان محکوم شدند: دو نفر از آن‌ها ۱۰ روز و نفر سوم نیز ۱۵ روز را در زندان گذراند.

---

سخت‌گیری در برابر توهین به مذاهب

توهین به باور‌های دینی افراد کار خوشایند و درستی نیست حتی اگر این توهین مربوط به ساینتولوژی باشد. اما این موضوع یکی از بحث‌برانگیزترین مسائل مربوط به حق آزادی بیان است. از سال ۲۰۱۳، هر گونه بی‌احترامی به باور‌های مذهبی دیگران به عنوان «توهین به احساسات باورمندان مذهبی» در نظر گرفته می‌شود. در جریان گردهمایی اعتراضی نسبت به ساخت کلیسای ارتدوکس روسیه که جایگزین یک پارک بسیار محبوب شده بود، نیرو‌های پلیس به معترضان حمله‌ور شدند.

غروب آن روز نیرو‌های امنیتی به خانه برخی از معترضان یورش برده و برخی از آن‌ها را دستگیر کردند و جرم آن‌ها نیز در ذیل «قانون توهین» طبقه‌بندی شد که می‌توانست تا یک سال زندان را برای آن‌ها در پی داشته باشد. هر گونه نوشته در فضای آنلاین مبنی بر ناباوری به خداوند نیز مشمول این قانون شده و این همان اتفاقی است که در مورد مردی به نام ویکتور کراسنوف رخ داد که به جرمی مشابه، بعد از بستری شدن در بیمارستان و انجام آزمایش‌های مربوط به دیوانگی، به دادگاه کشانده شد.

---

بازنشر کنید به دردسر خواهید افتاد

قانون اساسی روسیه، آزادی بیان اشخاص و رسانه‌ها را تضمین می‌کند، اما در عمل اتفاق دیگری می‌افتد. اگر یک پست نامناسب را بازنشر کنید. این همان اتفاقی است که در مورد یک مرد ۲۷ ساله به نام دیمیتری سمیونوف رخ داد که به جرم بازنشر محتوای «افراط‌گرایانه» محکوم شد. این بازنشر به عکس یک قانونگذار محافظه‌کار مربوط بود که روی لباس او نوشته شده بود: «یا ارتدوکسی یا مرگ» که بر اساس قوانین وزارت عدالت روسیه در زمره موارد مربوط به نفرت‌پراکنی مذهبی تلقی می‌شود. بدتر از آن اینکه سمیونوف بعد‌ها پستی در مورد محکومیت خود را بازنشر کرد و این دومین قانون‌شکنی او بود و این بار اتهام وی «انتشار گسترده اقلام افراط‌گرایانه».

سمیونوف قصد شرکت به عنوان نامزدی لیبرال برای دولت محلی را داشت و به نظر خودش این اتهامات تنها برای از بین بردن شانس وی برای ورود به رقابت‌های انتخاباتی مطرح شده بود. این موضوع در روسیه تازگی ندارد. یوگنیا چودنووتز یک مربی کودکستان بود که با نیت خیر ویدیویی از یک بچه که در یک کمپ تابستانه مورد اذیت و آزار قرار می‌گرفت را بازنشر کرد تا مسببان آن دستگیر شوند. علیرغم اینکه این کار وی به دستگیری این افراد منتهی شد، اما چودنووتز نیز به ۵ ماه زندان محکوم گردید.

منبع: grunge

  گاهی به صورت روزانه در برخورد با وسایل مختلف ممکن است با چیز‌ها و جزئیات کوچکی روبه رو شویم که در نگاه اول ممکن است بی‌اهمیت به نظر برسند و کاربردی برای  وسیله مورد نظر به فکر ما نرسد و فکر کنیم تزئینی هستند. اما در واقع در بسیاری از این جزئیات کوچک، اهدافی بزرگ را در پس خود دارند. در ادامه با برترین‌ها همراه باشید تا با هم ۱۰ مورد از آن‌ها را بررسی کنیم که شاید تا کنون چیزی در مورد کاربرد آن‌ها نشنیده اید!

۱. حلقه پشت پیراهن شما

اکثر مردم به حلقه پشت پیراهن خود نگاه می‌کنند و از خود می‌پرسند که کاربرد آن چیست؟! ولی در واقع هدفی برای آن در پشت پیراهن شما وجود دارد. در واقع سه دلیل مستند وجود دارد، ولی مشخص نیست که کدام یک صحیح است. اولین مورد بارزترین مورد هم هست و کاربرد آن برای آویزان کردن پیراهن در قلاب چوب لباسی است، اما منطقی نخواهد بود، زیرا اگر پیراهن خود را به قلاب آویزان کنید، سریع چروک می‌شود.

حالت دوم می‌تواند راهی برای کمک به شما در بستن و محکم کردن راحت‌تر کراوات باشد. مورد سوم عاشقانه‌ترین مورد هم است! سال‌ها پیش دانشجویان آمریکایی زمانی که با دختر مورد علاقه خود دوست می‌شدند، برای اینکه نشان دهند با دختری در رابطه هستند، این حلقه را از پیراهن خود حذف می‌کردند!

---

۲. سیلندر روی کابل برق لپ‌تاپ

بیشتر افراد هر روز این سیلندر را بر روی کابل برق لپ‌تاپ خود می‌بینند و هیچ تصوری از کاربرد و استفاده آن ندارند. برخی معتقدند که این سیلندر یک چیز تزئینی است. این مهره کوچک، اما بسیار کاربردی مهره بریت (Barrett) نامیده می‌شود و نویز‌هایی با فرکانس بالا را در مدار الکترونیکی سرکوب می‌کند. طراحی آن بسیار ساده است و از فریت (نوعی هیدروکسید آهن) ساخته شده است که اطراف کابل را می‌پوشاند تا از آن محافظت کند.

---

۳. یک سوراخ کوچک در پنجره هواپیما

پنجره‌های هواپیما از دو قطعه شیشه پلاستیک تشکیل شده اند. بدون وجود این سوراخ ریز در پنجره، لایه داخلی شیشه به دلیل اختلاف فشار زیاد بین داخل کابین هواپیما و بیرون آن می‌شکند و از بین خواهد رفت. اما این سوراخ کوچک اجازه می‌دهد تا هوا بین کابین و فضای بین دولایه شیشه حرکت کند و فشار بین آن‌ها برابر بماند. می‌بینید که چنین جزئیات کوچکی چگونه می‌تواند تاثیرات بزرگی در نجات زندگی افراد داشته باشد.

---

۴. قسمت آبی پاک‌کن

بیشتر مردم فکر می‌کنند که قسمت صورتی پاک‌کن‌ برای پاک کرن رد مداد و قسمت آبی پاک‌کن‌ برای پاک کردن رد خودکار استفاده می‌شود. در حالی که این موضوع درست نیست و قسمت آبی پاک‌کن عملا جوهر پاک‌کن نیست. قسمت آبی پاک‌کن‌ها در ابتدا برای پاک کردن قسمت‌هایی در نظر گرفته شد که قسمت صورتی و نرم پاک‌کن به راحتی آن را پاک نمی‌کرد و برای پاک کردن اثر مداد روی کاغذ‌های خشن و یا تیره رنگ استفاده می‌شد. البته این نوع پاک‌کن با مرور زمان کمتر مورد استفاده قرار می‌گیرد، زیرا پاک‌کن‌های جدید با رنگ‌های روشن و به ویژه سفید جای آن‌ها را گرفته‌اند.

---

۵. شکاف افقی جا دکمه‌ای روی یقه پیراهن

احتمالا تا کنون متوجه شده اید که برخلاف سایر شکاف‌های جا دکمه ای‌های روی پیراهن که عمودی می‌باشند، این شکاف روی یقه پیراهن به صورت افقی است. دلیل این امر این است که احتمال باز شدن دکمه در این بخش زیاد است و به همین خاطر، جا دکمه‌ای آن را افقی می‌دوزند تا این احتمال را کاهش دهند.

---

۶. سوراخ موجود در قاشق ماکارونی

همه‌ی قاشق‌های مخصوص ماکارونی یک سوراخ بزرگ در بخش میانی خود دارند. بعضی افراد معتقدند که کاربرد این سوراخ برای تخلیه آب ماکارونی‌ها در هنگام هم زدن است. اما در واقع این منفذ به منظور اندازه گیری دقیق ماکارونی طراحی شده است. این سوراخ، اندازه استاندارد برای ریختن ماکارونی برای هر فرد را تعیین می‌کند.

---

۷. جیب کوچک داخل جیب بزرگ روی شلوار جین

این یکی از رایج‌ترین چیز‌هایی است که احتمالاً نمی‌دانید کاربرد آن چیست. بیشتر مردم فکر می‌کنند که این جیب کوچک در شلوار جین فقط جنبه تزئینی دارد. این جیب‌ها اولین بار در سال ۱۸۷۳ در شلوار‌های جین ظاهر شد و برای نگهداری ساعت‌های جیبی که در آن زمان بسیار محبوب بودند استفاده می‌شد. تا به امروزه هم با اینکه کمتر کسی پیدا می‌شود که از ساعت‌های جیبی استفاده کند، ولی هنوز به طور رسمی از سوی تولیدکنندگان به عنوان جیب ساعت شناخته می‌شود.

---

۸. بسته‌های کوچک اضافه همراه لباس‌های جدید

بسیاری از مردم بر این باورند که کاربرد این بسته‌های اضافی این است که در صورت پوسیدگی لباس و یا نیاز به تعویض دکمه، از آن استفاده کنیم. برخلاف تصورات این بسته اضافی به این منظور به همراه لباس ارائه می‌شوند تا شما بتوانید ابتدا درجه آب و پودر شست و شوی جدید را روی آن‌ها امتحان کنید که خدایی نکرده موجب خراب شدن لباس نشود.

---

۹. سوراخ انتهای درپوش خودکار

این تصور وجود دارد که اگر درپوش خودکار به طور اتفاقی در گلوی فردی گیر کرد، سوراخ موجود در انتهای آن اجازه می‌دهد هوا در ریه‌ها جریان داشته باشد. اما این موضوع صحت ندارد. واقعیت این است که اگر چیزی در گلوی فردی گیر کند، غشا‌های مخاطی فرد متورم خواهند شد. اما سوراخ درپوش باعث می‌شود تا از جذب شدن آن توسط غشاء جلوگیری شود و فرد دچار خفگی نشود.

---

۱۰. پرچ‌های روی جیب شلوار جین

چند لایه از پارچه جین در قسمت جیب‌های شلوار روی هم جمع شده و دوخته می‌شوند. به همین دلیل این قسمت از شلوار به استحکام بیشتری احتیاج دارد و این دکمه‌ها و پرچ ها، قدرت بیشتری به جیب می‌دهند و از پارگی آن جلوگیری می‌کنند.

منبع: FactsVerse

 تصویر کنید با سرعت حیرت انگیزی در عرض یک ساعت از تهران به اردبیل برسید. در حالی که حتی چرخ‌های وسیله نقلیه شما با زمین تماس پیدا نمی‌کند. در واقع، شما روی هوا معلق هستید! این تجربه رویایی از طریق قطار‌های گلوله ماگلِو در ژاپن محقق شده است، این قطار سریع‌ترین قطار جهان است.

ساخت این قطار‌ مغناطیسی ابررسانا توسط شرکت مرکزی راه آهن ژاپن و موسسات تحقیقات فنی راه آهن، از اوایل دهه ۷۰ آغاز شد. سرعت این قطار ژاپنی به ۶۰۳ کیلومتر بر ساعت می‌رسد، یعنی در عرض ۱۰.۸ ثانیه می‌تواند ۱.۸ کیلومتر را طی کند. به عبارت ساده‌تر وقتی شما در حال خواندن این دو جمله آخر بودید، قطار ماگلو مسافتی معادل حدود ۲۰ زمین فوتبال را طی کرد، البته این قطار به همان اندازه که سریع است، ایمن نیز است.

برای مقایسه، جالب است بدانید که سریع‌ترین قطار آمریکا، تنها ۲۴۱ کیلومتر بر ساعت سرعت دارد، گرچه معمولا با نیمی از این سرعت حرکت می‌کند.

برخلاف قطار‌های رایج، قطار ماگلو با استفاده از آهن‌ربا‌هایی کار می‌کند که قطار را در مسیر حرکت می‌دهد و آن را به جلو سوق می‌دهد. این قطار از ریل فلزی استفاده نمی‌کند و ۱۰ سانتیمتر بالاتر از مسیر‌ ویژه، شناور است، بنابراین بدون اصطکاک حرکت می‌کند و همین باعث سرعت بیشترش شده است.

راه آهن ژاپن در حال آزمایش این قطار است تا بهترین سرعت برای مسیر برنامه ریزی شده توکیو و ناگویا را تعیین کند که قرار است از سال ۲۰۲۷ کار خود را آغاز کند. این سفر با اتومبیل حدود ۵ ساعت طول می‌کشد، اما در آینده، قطار ماگلو می‌تواند آن را در ۴۰ دقیقه به پایان برساند.

 مردم غذا خوردن در رستوران‌ها را دوست دارند. طبق نظرسنجی‌های مختلف، رستوران رفتن یکی از رایج‌ترین فعالیت‌های اجتماعی در سراسر جهان است و هرکس دوست دارد به رستوران موردعلاقه خود برود. با یک نگاه ساده به رستوران‌های شهر متوجه می‌شوید که بیشتر آن‌ها پر از مشتری هستند، آن هم نه فقط آخر هفته‌ها بلکه کل هفته. در این مطلب با منحصربه فردترین رستوران‌های جهان آشنا می‌شوید که شما را هیجان زده می‌کنند، اما احتمالا هیچوقت نمی‌توانید در آن‌ها غذا بخورید.

رستوران نکست (Next)، آمریکا

رستوران نکست دائما در حال پیدا کردن غذا‌های جدید است و منوی رستورانش را هر چهار ماه کاملا تغییر می‌دهد. ویژگی منحصربه فرد این رستوران منوی متغیر آن است که باعث می‌شود به سختی بتوانید دفعه بعدی که به این رستوران می‌روید، همان غذا را پیدا کنید.

---

چایخانه هواشان (Huashan)، چین

این رستوران همیشه آماده میزبانی از شماست و رستوران گران‌قیمتی نیست. اما برای رسیدن به آن باید یک کوهنورد حرفه‌ای باشید. در بخشی از مسیر آن که اغلب به عنوان خطرناک‌ترین مسیر کوه پیمایی جهان شناخته می‌شود، باید از روی تخته‌های چوبی که با زنجیر وصل شده اند عبور کنید با این که برخی کوهنوردان در این راه سقوط می‌کنند و می‌میرند، اما هنوز افراد زیادی به این رستوران می‌روند. اگر به سلامت به اینجا برسید، احتمالا لذتبخش‌ترین چای عمرتان را خواهید خورد.

---

موگاریتز (Mugaritz)، اسپانیا

این رستوران فقط در روز‌های مشخصی از اوایل آوریل تا دسامبر باز است و فقط از ۵۰ نفر پذیرایی می‌کند. همچنین باید برای رستوران درخواست رزرو بفرستید. سپس آن‌ها رزرو شما را تایید می‌کنند (در صورت امکان) یا یک گزینه جایگزین به شما ارائه می‌دهند. آشپز‌های این رستوران با غذا، اثر هنری خلق می‌کنند به همین دلیل فقط چند روز از سال باز است.

---

رستوران بری (Brae)، استرالیا

طبق اخبار محلی، بری رستورانی در استرالیاست که همه دوست دارند در آن غذا بخورند. اما، باید از سه ماه قبل در آن، جا رزرو کنید. علاوه بر این، بیشتر میز‌ها برای مهمانانی نگه داشته می‌شود که در یکی از شش اتاق مهمان اقامت می‌کنند، بنابراین علاوه بر منوی ۱۹۰ دلاری، باید ۴۱۷ دلار اضافه بدهید تا شب را در اینجا بمانید. غذاخوردن در این رستوران بسیار گران تمام می‌شود.

---

نوما، دانمارک

نوما یکی از محبوب‌ترین و منحصربه فردترین رستوران جهان است که در کپنهاگ قرار دارد. غذا‌های خلاقانه‌ای سرو می‌کند که در فصول مختلف تغییر می‌کند. اگر قصد دارید در این رستوران غذا بخورید، باید تا سال ۲۰۲۰ صبر کنید، سیستم رزرو نوما خیلی زود بسته می‌شود و همه میز‌های آن تا پایان سال کاملا پر هستند.

---

رستوران دیسفروتار (Disfrutar)، اسپانیا

در رستوران دیسفروتار در شهر زیبای بارسلونا، باید منتظر غیرمنتظره‌ها باشید، به همین دلیل غیرممکن است بتوانید در آن میز رزرو کنید. در واقع از ۱۸۰ روز قبل باید در این رستوران میز رزرو کنید. برای کسانی که نمی‌توانند منتظر بمانند، منوی کلاسیک حدود ۱۷۷ دلار است و شامل غذا‌های ابداعی مثل زرده تخم مرغ سوخاری و سالاد مایع می‌شود.

---

قلعه شوانشتین (Schauenstein)، سوئیس

این رستوران داخل یک قلعه قرن هجدهمی در کوه‌های آلپ سوئیس واقع شده است. سرآشپز مجموعه‌ای از شش غذای سه ستاره میشلن به قیمت ۲۶۷ دلار به شما ارائه می‌دهد. این منو شامل غذا‌هایی مثل جگر غاز با پنیر بز و ذرت شیرین یا ماهی قزل آلا با سس ترخون، چغندر و پوره نخودفرنگی می‌شود. اما حداقل از ۹ ماه قبل باید در آن میز رزرو کنید.

---

ان/ناکا، آمریکا

این رستوران ژاپنی در لس آنجلس هر یکشنبه‌ ساعت ۱۰ صبح رزرو می‌کند و باید حداقل سه ماه صبر کنید تا طعم غذا‌های آن را بچشید. شام خوردن در آن معمولا تا سه ساعت طول می‌کشد و ۲۷۵ دلار برایتان تمام می‌وشد.

---

رستوران موریس (Meurice)، فرانسه

از آینه‌های عتیقه و لوستر‌های کریستال گرفته  تا منوی غذاهای پنج بخشی، این رستوران ترکیبی از ثروت و تجمل است. با ۴۷۵ دلار می‌توانید سه غذای مخصوص این رستوران به علاوه پنیر و دسر میل کنید.

---

رستوران اولترا ویولت، چین

معروف‌ترین رستوران شانگهای هر شب برای ده نفر غذا سرو می‌کند. مشتری‌ها معمولا دور یک میز می‌نشینند، جایی که ۲۲ غذا همراه با فضایی چند حسی از موسیقی، ویدئو، بو و شبیه سازی ارائه می‌شود. این رستوران چینی حدود ۶۰۰ دلار برایتان آب می‌خورد. غذا‌ها مرتبا می‌چرخند تا هیچ یک از مهمان‌ها گرسنه یا ناراضی بیرون نروند.

---

سوکیاباشی جیرو (Sukiyabashi Jiro)، ژاپن

سیستم رزرو این رستوران سوشی توکیویی روز اول هر ماه باز می‌شود و فقط برای همان ماه جا رزرو می‌کند. علاوه بر این، میهمانان باید از قوانین سختگیرانه سرآشپز رستوران در مورد نحوه خوردن سوشی پیروی کنند. این غذای ۲۰ قطعه‌ای ۴۰هزار ین قیمت دارد که معادل ۳۷۰ دلار است.

---

رستوران خوزه آندرس (José Andrés)، آمریکا

رستوران خوزه آندرس در لاس وگاس یک منوی منحصربه فرد از غذا‌های آوانگارد اسپانیایی ارائه می‌دهد. تنها راه غذا خوردن در این رستوران که فقط ۹ صندلی دارد، از طریق بلیت طلایی است. این بلیت‌های طلایی سه ماه قبل پیش فروش می‌شوند. افراد مهم و سلبریتی‌ها معمولا این بلیت‌ها را می‌گیرند و افراد معمولی باید یکی دو سال منتظر بمانند.

---

رستوران فرانچسکانا، ایتالیا

به گفته بسیاری از کارشناسان ایتالیایی، این رستوران غذا‌هایی ایتالیایی مدرن را برای همیشه تغییر داده است. رستوران فرانچسکانا یکی از اولین رستوران‌های جهان بود که نامزد جایزه معتبر «بهترینِ بهترین‌ها» شد. غذا خوردن در این رستوران کمی مشکل است، علاوه بر این که ۳۵۰ دلار باید هزینه کنید، فقط از طریق وبسایت می‌توانید جا رزرو کنید. ۱۰ صبح اولین روز ماه، امکان رزرو برای سه ماه آینده وجود دارد.

---

اینیشان، ایرلند

این رستوران در سال ۲۰۰۷ با این هدف که مهمانان بتوانند زیبایی طبیعی جزیره را تجربه کنند، افتتاح شد. موقعیت این رستوران، دلیل منحصربه فرد بودن آن است. این رستوران طوری طراحی و ساخته شده که همه جزئیات آن از جزیره و سبک زندگی آن الهام می‌گیرد. همچنین مشتریان خوش شانسی که در این رستوران بوده اند، آن را یکی از بهترین غذاهایی که تا به حال خورده اند توصیف می‌کنند.

---

تاکازاوا، ژاپن

این رستوران فقط ده صندلی دارد و برای رزرو کردن صندلی در آن باید خیلی سریع باشید، چون فقط چند دقیقه در اولین روز ماه برای این کار فرصت دارید. علاوه بر سریع بودن، باید ثروتمند هم باشید، ارزان‌ترین غذای این رستوران ۳۷۰ دلار است که آن هم به جز نوشیدنی است.

---

مسا ۱، مکزیک

این رستوران فقط یک میز و هر شب فقط به یک نفر ارائه می‌شود که می‌تواند آن را برای دو تا ۱۸ نفر رزرو کند. یادتان باشد که اگر آنقدر خوش شانس باشید که این میز را رزرو کنید (چون یک صف انتظار طولانی را باید پشت سر بگذارید) باید برای هر نفر ۳۰۰ دلار پرداخت کنید، علاوه بر ۲۰۰ دلار هزینه رزرو.

---

رستوران زیردریایی ایتا (Ithaa)، مالدیو

این رستوران شیشه‌ای ۵ متر زیر سطح اقیانوس هند قرار گرفته و به همان اندازه که چشم نواز است، کام شما را هم راضی می‌کند. این رستوران نمی‌تواند هر شب بیش از ۱۴ نفر را بپذیرد. این افراد خوش شانس فرصت این را دارند که از منظره ۱۸۰ درجه دیواره مرجانی و کوسه‌ها در حال خوردن حلزون دریایی و فیله گوساله لذت ببرند.

---

رستوران آلمانزا، آرژانتین

غذاخوردن در این رستوران با ۱۸ صندلی کار ساده‌ای نیست. این رستوران در جزیره «تیرا دل فوئگو» در جنوبی‌ترین نقطه آمریکای جنوبی واقع شده است. دسترسی به این جزیره که اغلب آخر دنیا نامیده می‌شود، بسیار دشوار است. علاوه بر این، این رستوران بیشتر روز‌های هفته تعطیل است و هیچ تماسی را پاسخ نمی‌دهد. اما بهترین غذا‌های دریایی دنیا در این رستوران سرو می‌شود.

---

دیمون بهرل (Damon Baehrel)، آمریکا

این رستوران در زیرزمین خانه دیمون بهرل و همسرش در ارلتون در نیویورک واقع شده است. دیمون همه مواد اولیه‌ای که در غذاهایش استفاده می‌کند، مثل آرد کاج، روغن بلوط و سرکه را مستقیما از زمین‌های خود تهیه می‌کند. گوشت و غذا‌هایی دریایی را هم از یک مزرعه پرورش دام ارگانیک در همسایگی خود تهیه می‌کند. این رستوران فقط ۱۶ صندلی دارد، اما یک صف انتظار طولانی دارد. گاهی باید ۵ تا ۱۰ سال منتظر بمانید تا در این رستوران غذا بخورید. طی چند سال گذشته مردم از ۵۰ کشور مختلف به ارلتون سفر کرده اند تا طعم غذا‌های او را بچشند.

منبع: list25

 صرف نظر از اینکه کجای دنیا زندگی می‌کنید، احتمالا تصویر ذهنی شما از جهان تا حد زیادی مثل بقیه باشد. البته، اطلاعات ما درباره محیط اطراف خودمان نسبت به سایر کشورها بیشتر است، مثل کشورمان، کشور‌های همسایه و ...، اما درک کلی ما از دنیا تا حد زیادی شبیه یکدیگر است.

اشتباهات و بی‌دقتی زیادی در تصورات ما وجود دارد که هرگز به خودمان زحمت نمی‌دهیم آن‌ها را اصلاح کنیم، عمدتا به این دلیل که مستقیما روی ما تاثیر نمی‌گذارند. بی دقتی‌هایی مثل:

برزیل از کل ایالات متحده بزرگتر است

شاید برزیل از نظر استانداردهای جهانی کشور نسبتا بزرگی به حساب بیاید، با این حال تصور نمی‌کنیم که به بزرگی ایالات متحده آمریکا باشد. هرکسی که از یک ساحل آمریکا به ساحل دیگر آن، رانندگی کرده باشد می‌دانند که این کشور باید یکی از بزرگترین کشور‌های جهان باشد (البته هست) از سوی دیگر، برزیل، بزرگتر از هیچ یک از همسایگانش به نظر نمی‌رسد، چه برسد به آمریکا! فقط به نقشه نگاه کنید.

اگر چه در واقعیت، اندازه برزیل قابل مقایسه با ایالات متحده آمریکا نیست، اما پنجمین کشور بزرگ جهان است. اگر آن را با آمریکا مقایسه کنیم، برزیل ۱۱درصد بزرگ‌تر است. شبکه جاده‌ای برزیل مثل آمریکا گسترده نیست و بخش بزرگی از این کشور با جنگل‌های آمازون اشغال شده، به همین دلیل تا حد زیادی دسترسی شرق به غرب این کشور را از طریق جاده غیرممکن می‌کنند.

---

آمریکای جنوبی تقریبا در شرق آمریکای

شمالی قرار دارد

هرچند این یکی ممکن است کمی آمریکا محور به نظر برسد، اما این این فقط تصور غلط آمریکایی‌ها نیست. بیشتر ما حداقل در سرمان، قاره آمریکای شمالی را در موقعیت طولی مشابهی با آمریکای جنوبی قرار می‌دهیم. چون در اکثر نقشه‌هایی که می‌بینیم،جنوب مستقیما زیر شمال قرار دارد، حتی اگر واقعا این گونه نباشد.

مشکل از نقشه رایجی که همه ما در ذهنمان مجسم می‌کنیم. این نقشه تصویر مرکاتور نامیده می‌شود و تنها یکی از تصویر‌های بسیاری است که از جهان داریم. این نقشه قابل قبول‌ترین نقشه هم است، زیرا تقریبا همه کشور‌ها از آن برای اهداف رسمی خود استفاده می‌کنند.

مشکل اینجاست که تصویر مرکاتور نه تنها دقیق نیست، بلکه اطلاعات غلطی را به عنوان حقیقت منتشر می‌کند. این یک نقشه اروپامحور از زمین است، چون در ابعاد کشور‌های نمیکره شمالی بیش از کشور‌های جنوبی اغراق می‌کند. در واقعیت، کشور‌های جنوبی جهان بسیار بزرگتر از آن چیزی هستند که فکر می‌کنید. به همین دلیلی است که آمریکای جنوبی بسیار جمع و جورتر از آنچه هست نشان داده می‌شود. علاوه بر اینکه آمریکای جنوبی بسیار بزرگ‌تر از چیزی است که فکر می‌کنیم، تقریبا کل آن در شرق آمریکای شمالی قرار دارد. اما نقشه‌های جهان آن را کم و بیش مستقیم زیر آمریکای شمالی قرار می‌دهند.

---

همه چیز درباره افریقا

در تصور بیشتر ما، خط استوا، خطی است که قاره‌های جنوبی و شمالی را از هم جدا می‌کند. این مساله درباره آمریکای جنوبی و استرالیا تا حد زیادی صدق می‌کند، اما در مورد آفریقا اینطور نیست.

اگر به نقشه نگاه کنید، می‌بینید که بیشتر آفریقا اصلا در نیمکره جنوبی نیست، زیرا استوا تقریبا آن را به دو بخش مساوی تقسیم می‌کند. هرچند بخش شمالی، به دلیل برآمدگی قسمت غربی قاره کمی بزرگتر است. علاوه بر این، ما تا حد زیادی اندازه آفریقا را دست کم می‌گیریم. در واقعیت آفریقا بسیار بزرگ است. بزرگ‌تر از مجموع مساحت چین، هند، ایالات متحده و تقریبا کل اروپا روی هم!

---

تنها بخش کوچکی از ایران، بیابانی و کویر

است

از تصورات غلط درباره خاورمیانه می‌توان یک لیست بلند بالا ساخت. بیشتر دنیا این منطقه وسیع با قومیت‌های بیشمار، تنوع غذایی و روش‌های زندگی را به عنوان یک موجودیت یکپارچه با فرهنگ کم و بیش یکسان تصور می‌کنند. مثلا ایران به دلایلی یک کشور بیابانی در نظر گرفته می‌شود. بیشتر آن‌ها از ایران تصور منظره بی‌انتهای تپه‌های شنی و سافاری‌های شتر به واحه‌های دوردست را دارند، این تصویری است که هنوز در رسانه‌های غربی از ایران نمایش داده می‌شود.

اما ایران دو بیابان دارد، آن هم نه به آن بزرگی که غربی‌ها فکر می‌کنند. تنها ۲۲درصد از ایران را می‌توان به عنوان کویر طبقه بندی کرد. این در حالی است که حدود ۲۸درصد از چین را بیابان تشکیل می‌دهند، اما هیچکس از چین به عنوان یک کشور بیابانی یاد نمی‌کند.

بقیه ایران از سرزمین‌های مختلفی مثل رشته کوه، تالاب، مراتع، سواحل گرمسیری و جنگل تشکیل شده است. قله‌های کوهستانی که همیشه پوشیده از برف هستند، از جمله چیز‌هایی است که انتظار نمی‌رود در ایران یا خاورمیانه وجود داشته باشد و یا زندگی روزمره در تهران، می‌تواند آن را یکی از دیدنی‌ترین شهر‌های جهان کند.

---

اروپا نسبت به آمریکا به قطب شمال بسیار

نزدیک‌تر است

از هرکس بپرسید آیا نیویورک به قطب شمال نزدیک‌تر است یا لندن، احتمالا جواب می‌دهد نیویورک. شاید به این دلیل باشد که میانگین دمای زمستان در نیویورک ۱۰ درجه پایین‌تر از لندن است و این باید به دلیل نزدیکی به قطب شمال باشد. این مقایسه درباره کشور‌های جنوب اروپا مثل آذربایجان، خنده‌دار به نظر می‌رسد.

اما خنده دار نیست، اگر نقشه را ببینید، نیویورک تقریبا در همان عرض جغرافیایی آذربایجان است، که با لندن زیاد فاصله دارد. همتای اروپایی (یا به عبارت دقیق‌تر آفریقایی) میامی جایی در مصر است. اگر نقشه را به صورت افقی تا کنید، می‌بینید که شمالی‌ترین نقطه آمریکای در نزدیکی جنوبی‌ترین نقطه اروپا قرار می‌گیرد.

این تصورات غلط احتمالا از نقشه مرکاتور نشات می‌گیرد که اندازه برخی بخش‌های جهان را تحریف کرده تا بزرگتر از بقیه به نظر برسند، در نتیجه موجب بی‌قاعدگی‌هایی در موقعیت کلی مکان‌ها شده است.

---

ما درک نمی‌کنیم که اقیانوس آرام چقدر بزرگ

است

زمانی که نقشه‌کش‌ها در حال کشیدن اولین نقشه جهان بودند، بسیاری از آن‌ها به خاطر بسیاری مسائل مثل تعصبات فرهنگی، فقدان تجهیزات مناسب یا کاربلد نبودن، خطا‌های زیادی در محاسبات داشتند. اگرچه بیشتر این خطا‌ها اصلاح شده اند، اما هنوز در ابعاد خشکی‌های زمین در مقایسه با اقیانوس‌های آن، اغراق شده است.

این اختلاف به خصوص در مورد اقیانوس آرام صدق می‌کند. اگرچه روی کاغذ می‌دانیم که اقیانوس آرام بزرگترین اقیانوس است، اما نمی‌توانیم بزرگی آن را در عمل درک کنیم.حقیقت این است که اقیانوس آرام بیش از یک سوم سطح زمین را دربرمی‌گیرد. بله، حدود ۳۳درصد از ۷۰ درصد زمین که با آب پوشیده شده را اقیانوس آرام تشکیل می‌دهد.

اندازه اقیانوس آرام مشکلات واقعی برای کاوش و نقشه‌برداری ایجاد کرده است. این اقیانوس آنقدر بزرگ است که ما هنوز چیز‌هایی را درباره آن کشف می‌کنیم که هرگز نمی‌دانستیم (اخیرا یک آتشفشان سه میلیون ساله در نزدیکی یکی از جزایر ژاپن در اقیانوس آرام کشف شده است.) همچنین عمیق‌ترین اقیانوس جهان است که عمیق‌ترین نقطه آن تاکنون فقط چهار بار دیده شده، اما هرگز اکتشاف نشده است‌. می‌توانید آن را با فضا مقایسه کنید که بیش از ۵۰۰ بار به آن سفر کرده ایم.

---

استرالیا کاملا خالی است

استرالیا مثل برادری است که به دنبال کار و مستقل شدن در سن کم از خانه رفته و چیز زیادی درباره اش نمی‌دانیم. استرالیا یکی از پنج کشوری است که اکثر جمعیت آن انگلیسی‌زبان هستند و از همه لحاظ یک کشور نسبتا مرفه است. اما نمی‌دانیم که همه این کار‌ها را با جمعیتی بسیار کم توانسته انجام دهد، آنقدر کم که می‌توان آن را با خالی‌ترین مناطق جهان مثل مغولستان و نامیبیا مقایسه کرد.

باوجود اینکه استرالیا مثل آمریکا بزرگ و توسعه یافته است (ششمین کشور بزرگ حهان است) تراکم جمعیت آن ۵نفر در هر مایل مربع است. چون کل جمعیت استرالیا در مناطق ساحلی زندگی می‌کنند، و بیشتر قسمت‌های داخلی این کشور برای زندگی مناسب نیست. حتی در سواحل هم، جمعیت حول بزرگترین مراکز شهری در ضلع شرقی متمرکز شده اند.

دولت اذعان می‌کند که تراکم پایین جمعیت یک مشکل است، چون مناطق زیادی در این کشور هست که با تلاش‌های توسعه محور می‌تواند به شهر‌های پررونقی تبدیل شود.

منبع: listverse

 در تپه‌های شمال ایتالیا در نزدیکی ورونا، یک خانه «L» شکل به نام «ویلا جیراسول» وجود دارد که در زبان ایتالیایی به معنای «گل آفتابگردان» است؛ و درست مثل آفتابگردان روی یک صفحه گردون بزرگ به دنبال خورشید می‌چرخد. مالک و معمار آن، آنجلو اینورنیزی، آن را طراحی کرده تا خانه‌اش تا حد ممکن همیشه پر از نور باشد و از خواص خورشید حداکثر استفاده را ببرد.

این زمانی بود که اطلاعات جدیدی در مورد فواید نور خورشید و تاثیر مثبت آن بر سلامتی به دست آمده بود. در سال ۱۹۳۰ در فرانسه، دکتر ژان سیدمن یک سولاریوم گردان ساخت تا بیمارانی که از سرطان، سل و سایر بیماری‌ها رنج می‌بردند را با نور آفتاب درمان کند. این سولاریوم شامل یک بازوی افقی بود که بالای یک ستون مرکزی می‌چرخید تا مسیر خورشید را در طول روز دنبال کند.

ایده ویلا جیراسول در سال ۱۹۲۹ مطرح شد، همان سالی که دکتر سیدمن اختراع ساختمان سولاریوم خود را ثبت کرد. آنجلو اینورنیزی، مهندس راه آهن، دانش خود در سینی دَوّار راه آهن (Railway turntable) که برای تغییر سمت و سوی لوکوموتیو یا انتقال آن به خطوط گوناگون ریلی به کار می‌رود را در طراحی خانه‌اش به کار برد.

این خانه از دو بال دوطبقه تشکیل شده که از یک ستون فقرات مرکزی که یک راه پله و یک آسانسور دارد، بیرون آمده اند. بال‌ها اتاق‌های مختلفی دارند و روی یک پایه طبل مانند می‌نشینند. همه چیز با دو موتور دیزلی و با سرعت ۲۳ سانتیمتر در دقیقه حرکت می‌کند. چرخش خانه هم با سه کلید ساده توسط ساکنان خانه کنترل می‌شود: جلو، عقب و توقف.

طبقه اول بخش متحرک «منطقه روز» نام دارد که شامل یک اتاق غذاخوری در انتهای بال و یک اتاق موسیقی در انتهای بال دیگر است. در کنار آن‌ها اتاق مطالعه و سیگارکشیدن آقا و خانم اینورنیزی، آشپزخانه، شربت خانه و توالت در نزدیکی برج مرکزی قرار دارند. طبقه دوم شامل اتاق خواب‌ها و سرویس‌های بهداشتی است که به صورت متقارن در امتداد هر بال قرار گرفته اند.

اینورنیزی برای طراحی خانه گردان خود با چالش‌های متعددی روبرو بود. او مصالح جدیدی مثل بتن و سیمان فایبر را امتحان کرد. وقتی دیوار‌های بیرونی به دلیل لرزش هنگام چرخش شروع به ترک خوردن کردند، او از ورقه‌های آلومینیومی به جای سیمان استفاده کرد. ترک‌های کوچکی هم در دیوار‌های گچی داخلی قسمت متحرک به وجود آمدند که اینورنیزی این ترک‌ها را با پوشاندن دیوار‌ها با نوعی پارچه پنهان کرد.

این پروژه بعد از چهار سال در سال ۱۹۳۵ تکمیل شد و افراد زیادی برای دیدن آن آمدند. همچنین قسمت تابستانی این ویلا شام یک استخر شنا، زمین تنیس، باغ میوه و سبزیجات می‌شد. 

منبع: amusingplanet

 نان چیست؟ احتمالاً نیازی نیست برای پاسخ‌دادن به این سؤال خیلی فکر کنید؛ اما اینکه گرسنه یک تکه خمیر‌ترش باشید یا دلتان برای چند عدد ترتیلا لک زده باشد، اطلاعات زیادی درباره اینکه اهل کجا هستید، به دست می‌دهد. در‌واقع، هر قدر به تصویر کشیدن نان کار آسانی است، ارائه تعریفی مطلق از آن کار سختی است.

مورخ نان، ویلیات روبِل، استدلال می‌کند تعریفی مطلق از نان نه تنها ضرورتی ندارد؛ بلکه زیان‌بخش است. روبل، نویسنده کتاب «نان: یک تاریخ جهانی» می‌گوید: «نان همان چیزی است که فرهنگ شما می‌گوید [آن را به عنوان نان می‌شناسد]. [حتماً] نیازی نیست با نوع خاصی از آرد درست شده باشد [تا بتوان به آن گفت: نان].»

به‌جای آن، روبل روی کاری که نان انجام می‌دهد تمرکز می‌کند: غلاتِ غالب مانند گندم، ذرت یا دانه چاودار را به غذایی با ماندگاری بالا تبدیل می‌کنند که بتوان آن را با خود به بیرون از خانه برد، از آن برای سیر کردن یک ارتش استفاده کرد یا برای زمستان آن را ذخیره نمود.

حتی پیش از شکل‌گیری نخستین جوامع کشاورزی در حدود ۱۰۰۰۰ سال پیش از میلاد، شکارگر-گردآوردندگان در صحرای سیاه لبنان از گیاهان غده‌ای (مثل سیب‌زمینی) و غلات اهلی‌شده نان تولید می‌کردند. امروز فرزندانِ بی‌شمار آن نان‌های اولیه نشان می‌دهند دنیای سنت‌های غذایی بسیار گسترده است.

در کوه‌های صعب‌العبور در منطقه وستفالیا در آلمان، نانوا‌ها قرص‌های نان را با دانه‌های چاودار برای مدت ۲۴ ساعت با بخار می‌پزند، درحالیکه یک نانِ گردِ ارمنی به نام لواش که از گندم تهیه می‌شود در عرض ۳۰ ثانیه در تنور تاول می‌زند و پخته می‌شود.

فهرست نان بسیار متنوع است. از این میان ۵۰ نان به عنوان نان‌های برتر انتخاب شده‌اند که علت برتری آن‌ها طعم خاطره‌انگیز، مواد تشکیل‌دهندۀ منحصر‌به‌فرد، جایگاه آن‌ها در فرهنگ و سنت و آن احساسِ لطیف و حریریِ در خانه بودن است که در هنگام خوردن آن‌ها به انسان دست می‌دهد.

نان‌ها به ترتیب حروف الفبا تنظیم شده‌اند. گفتنی است ۱۶‌اکتبر در تقویم جهانی روز جهانی نان است.

بُلانی، افغانستان

تاول‌های طلایی‌رنگ خمیرِ ترد نشان از آن دارد که با یک بُلانی عالی طرف هستیم؛ اما طعم واقعی این گنجینه افغانی، که محبوب‌ترین نان افغانستان است، در درون نان پنهان است. نانوا‌های افغانی بعد از آنکه خمیرمایه را با وردنه به یک ورقه نازک تبدیل می‌کنند، آن را لایه لایه با مقادیر سخاوتمندانه‌ای از سیب‌زمینی، اسفناج یا عدس پر می‌کنند. سبزیجات تازه و پیازچه طعمی تند و تیز به این غذا که حسابی نیاز به دندان دارد و آرامش‌بخش می‌دهند. بعد از آن خمیر در روغن داغ سرخ می‌شود و آماده خوردن است.

---

لواش، ارمنستان

اگر مادرشوهرِ ارمنی‌تان با یک نانِ پهن به پهنای یک هولا‌هوپ به سمتتان آمد، سرتان را ندزدید: لواش روی سر زوج‌های تازه ازدواج‌کرده پهن می‌شود تا بدینوسیله برایشان خوشبختی و فراوانی را آرزو کنند. شاید، چون لواش درست کردن دوستان زیادی را دور شما جمع می‌کند. برای درست‌کردن لواش سنتی، گروهی از زنان گرد هم جمع می‌شوند تا خمیر نان را روی کوسنی که روی آن را با پشم یا کاه پوشانده‌اند، پهن کنند. به دستانِ ورزیده و سریع یک نانوای ماهر نیاز است تا ورقه‌های خمیر را که تعدادشان زیاد است به دیواره تنوری مخروطی-شکل بچسباند؛ جایی که نان بسیار سریع پخته می‌شود. این نان به قدری در فرهنگ مردم ارمنستان نقش محوری دارد که در میراث آثار معنوی یونسکو ثبت شده است.

---

نانِ دَمپَر، استرالیا

نان دمپر استرالیایی برای سفر‌های جاده‌ای درست شد و برای استرالیایی‌ها یادآور جشن‌های تابستانی است. این نان به‌سادگی با مخلوط‌ کردن آب، آرد و نمک درست می‌شود. ترکیب به‌دست‌آمده یا روی یک تابه چدنی که روی خاکستر داغ شده فشار داده می‌شود یا آن را به انتهای یک سیخ می‌زنند و مستقیماً روی خاکستر نگه می‌دارند. امروزه به دستورالعمل پخت خمیرترش شیمیایی و شیر هم اضافه شده و این نان دلچسب بسیار شبیه نانِ سودای ایرلندی شده است.

---

لوچی، بنگلادش

خمیر به دست آمده از گندم در روغن بسیار داغ فرو برده می‌شود تا نانی پهن و طلایی به دست آید. این نان در کنار ادویه‌های معطر بنگلادشی بسیار عالی می‌شود. این ترکیب، انتخابی رایج برای یک صبحانه بنگلادشی است که اغلب با کاری سیب‌زمینی سفید صرف می‌شود. شما می‌توانید نان‌های پف‌کرده لوچی را در تمام خیابان‌های داکا از غرفه‌های کنار خیابان تا آشپزخانه‌های خانگی پیدا کنید.

---

پائو‌دِکوئیجو، برزیل

تبدیلِ کاساوای آمریکای جنوبی با داشتنِ مقدار طبیعی از سیانوری که می‌تواند یک انسان را از پای درآورد، در نان، اوج خلاقیت و هوشمندی آشپزخانه است. این کار با چرخۀ خیساندن، فشار‌دادن و خشک‌کردن این ریشه گیاهی انجام و در انتها این ریشه خوراکی تبدیل به یک ستاره غذایی می‌شود. این ریشه یکی از اصلی‌ترین ماده‌ها برای درست کردن نان پنیریِ برزیلی است که روی آن بسیار ترد است و درون آن نرم و کمی ترش.

---

دوناتِ (بِیگِل) مونترآل، کانادا

نخستین نانواییِ دونات در سال ۱۹۱۹ در مونترآل تأسیس شد و از آن زمان تا کنون آتش تنور این نانوانی همواره روشن است. در این نانوایی، نانوا‌ها با استفاده از پارو‌های بلند و باریک نان‌های دوناتی را به داخل فری که سوخت آن چوب است، سُر می‌دهند. دونات‌ها به قدری که به رنگ طلایی درآیند در فر می‌مانند.

نیویورکی‌ها ممکن است فکر کنند در تولید دونات منحصر‌به‌فردند، اما نسخۀ مونترآلی دونات طعمی بسیار لذیذ‌تر و متفاوت‌تر دارد. در مونترآل، خمیرِ دونات با تخم‌مرغ و عسل ترکیب می‌شود و سپس با دست به صورت حلقه در آورده می‌شود و قبل از پخته‌شدن در مخلوط آب و عسل جوشانده می‌شود. نتیجه یک شیرینی بسیار سبک، فشرده و جویدنی است. در مونترآل ۲۴‌ساعت شبانه‌روز می‌توانید دونات داغ بخرید.

---

ماراکِتا، شیلی

سیلِ مهاجران اروپایی در قرون ۱۹ و ۲۰ به شیلی فرهنگ پخت نان‌های گندم را نیز به این کشور وارد کرد و میان‌وعدۀ محبوبِ این کشور از تلاقی دو فرهنگ متولد شده است. داخل این نانِ چهار‌تکه‌ای، کمرنگ و کرکی است، اما در بیرون بسیار ترد است. نانوایان یک ماهی‌تابه آب را در درون فر می‌گذارند تا مطمئن شوند بیرون نان ترد می‌شود؛ این حالتِ طبخ نان بسیار محبوب مردم شیلی است.

این نان در زندگی روزمره مردم شیلی نقش محوری دارد تا حدی که وقتی شیلیایی‌ها می‌خواهند بگویند کودکی در یک خانواده متمول و ثروتمند متولد شده است، می‌گویند: «وقتی متولد شد یک ماراکِتا زیر بغلش بود.»

---

شائوبینگ، چین

باید یک نانِ شائوبینگ را نصف کنید تا شاهکار خمیر‌های لایه‌لایه و کنجدی آن را که خمیر گندم درست شده مشاهده کنید. نانوا‌هایی که در طبخ شائوبینگ مهارت دارند خمیر‌ را آنقدر ورز می‌دهند تا نازک شود؛ محصول نهایی از ۱۸ یا تعداد بیشتری از لایه خمیر درست می‌شود. این نانِ پهن بعداً با موادی که می‌توانند شور یا تند باشند (از خمیر کنجد سیاه تا گوشت دودی یا فلفل سیچوآن) پر می‌شود.

---

پان کوبانو، کوبا

این نان در بیرون بسیار نرم و لطیف و در درون بسیار ترد است. اگر وارد یک نانوایی کوبایی شوید، احتمالاً یک نان دراز و طلایی را با درزی کمرنگ در وسط آن مشاهده خواهید کرد: برخی نانوایان یک باریکه از برگ درخت نخل را قبل از پختن نان در خمیر فرو می‌کنند تا در نان شیار‌هایی ایجاد شود.

این نان از هاوانا تا میامی بسیار معروف است. ساندویچی‌های کوبایی از این نان استفاده می‌کنند.

---

لیبا، مصر

قبایل بدوی در صحرا‌های پهناور مصر مسافرت می‌کردند و با خود کیسه‌های آرد گندم را حمل می‌کردند و هر روز در کنار شعله‌های آتش نان می‌پختند. درحالی که برخی از نان‌های بدوی روی ورقه‌های داغ فلزی طبخ می‌شوند، لیبا مستقیماً روی خاکستر چسبانده می‌شود. درون این نام بخارپز و نرم است و بیرون آن قهوه‌ای و ترد.

---

پیوپوآسس، السالوادرو

خیابان‌های السالوادور مملو از بوی ذرت بو‌داده است که برای پختن پیوپوآسس از آن استفاده می‌شود. این نانِ ذرتِ کبابی هم یک میان‌وعدۀ دوست‌داشتنی است و هم یک نشانۀ ملی. برای پختن این نان، آشپز موادی مانند پنیر یا لوبیای اسپایسی را با خمیر ذرت می‌پیچد و سپس روی شعله آتش کباب می‌کند. مقداری سالاد کلم که به آن روغن و نمک اضافه شده در کنار این نان مصرف می‌شود. طعم این نان، طعمی تاریخی است. بقایای لوازم آشپزی مانند آنچه در طبخ پیوپوآسس استفاده می‌شود در شهر مایا که به ۶۰۰ سال بعد از میلاد باز می‌گردد پیدا شده است.

---

اینجرا، اتیوپی

سطح اسفنجی اینجرا را کهکشانی از حباب تشکیل می‌دهد که این نان را ابزار مناسبی برای خوردن خورشت‌ها و سوپ‌های متنوع این کشور می‌کند. این نان که در کشور‌های همسایه شامل اریتره و سومالی نیز طرفداران زیادی دارد، هم به‌منزله غذای اصلی استفاده می‌شود و هم به‌منزله ابزاری برای صرف غذای اصلی که به کمک آن غذا را از بشقاب‌ها بر می‌دارند و در دهان می‌گذارند.

این نان از نوعی غله سنتی و بسیار مغذی به نام تِف درست می‌شود و طعمی ترش‌مزه دارد. طعم ترش نان نتیجه فرایند تخمیر است؛ به این ترتیب که خمیر تازه با نان‌های قدیمی مخلوط می‌شود و برای چند روز دست‌نخورده می‌ماند تا رایحه و طعم قوی‌تری پیدا کند.

---

باگت، فرانسه

شاید فرانسوی‌ها خوردن حین راه رفتن را کاری بد بدانند، اما یک استنثای غیررسمی وجود دارد و آن خوردن یک باگتِ تنوری و ترد است. شما اجازه دارید در‌حالی که در خیابان قدم می‌زنید نان خود را هم با نیشگون بکنید و در دهانتان بگذارید؛ البته به این دلیل که باگت نقش بسیار شایان افتخاری در فرهنگ فرانسه دارد. اما مانند بسیاری از سنت‌های بزرگ دیگر، باگت هم اختراعی به نسبت جدید است.

برطبق مورخ غذای پاریس، جیم شوالیر، نان‌های دراز و باریکی که شبیه باگت‌های امروزی هستند در قرن ۱۹ بسیار معروف شدند و نخستین اشاره رسمی به این نان‌ها در فهرست قیمت سال ۱۹۲۰ است (البته رئیس‌جمهور مکرون معتقد است باگت استحقاق قرار گرفتن در میراث معنوی یونسکو را دارد).

---

خاچاپوری، گرجستان

خاچاپوری محبوب‌ترین نان گرجستان است که با دو نوع پنیر (ایمرلوی و سولگونی) طعم هیجان‌انگیزتری پیدا می‌کند. این نان تختِ ترش و شور با خمیرترشِ نرمی درست می‌شود که به شکل قایق یا گهواره درمی‌آید؛ سپس با مقدار سخاوتمندانه‌ای از تخم‌مرغ و پنیر پر می‌شود. شکلِ کشیدۀ نان تفاوت بین بافت بیرونی و درونی نان را به بالاترین میزان افزایش می‌دهد؛ به‌نحوی که درون نان بسیار نرم است و بیرون آن ترد و قهوه‌ای. این نان یکی از غذا‌های ملی گرجستان است که در سال ۲۰۱۹ در فهرست میراث معنوی یونسکو ثبت شد.

---

پامپیرنیکل، آلمان

آرد خالصِ چاودار با سایه ماهوگانی به این نان که نماد شمال آلمان است، ارزشی بی‌بدیل می‌بخشد. شکل‌های قدیمی این نان در فر‌های گرم و با بخار به مدت ۲۴ ساعت پخته می‌شدند. این شیوه طبخ شیوه‌ای نامعمول است که کمک می‌کند شکرِ موجود در آرد چاودار یک شیرینی کاملاً طبیعی به عمق آرد آن بدهد. پامپرنیکل صد‌ها سال در منطقه وستفالیا بسیار خاص بود و حتی یک نانوایی خانوادگی در شهر سوئت همان دستورِ پختی را برای درست‌کردن نان استفاده می‌کند که در سال ۱۵۷۰ استفاده می‌شد.

---

پای پائو، هنگ‌کنگ

نانوایان هنگ‌کنگی در درست‌کردن نان‌هایی که به‌طرز باورنکردنی نرم و لطیف هستند و طی آن نان گندم به شیرینی‌های بالشتکی تبدیل می‌شود، گوی سبقت را از هم ربوده‌اند. پای بائو را به شیوه‌ای خاص با نام تَنگژونگ می‌پزند. نانوایان در حین اضافه کردن خمیر گندم، آرد پخته و آب را به سایر مواد لازم اضافه می‌کنند این تغییر جزئی تأثیر زیادی در بافت نان می‌گذارد. نتیجه؟ یک قرصِ نان بسیار نرم با طعمی شیری است که نرمی آن برای روز‌ها باقی می‌ماند و میان‌وعده‌ای در دسترس است.

---

داکت روبریس، ایسلند

حرارت زمین‌گرمایی که از چشمه‌های آب داغ و چشمه‌های آب معدنی و منافذ بخار خارج می‌شوند به صورت طبیعی فر‌هایی برای طبخ این نانِ چاودار در ایسلند بوده‌اند. خمیرمایه از آرد تیره چاودار درست می‌شود و قبل از اینکه در زمین، نزدیک چشمه‌های آب گرم و حرارت زمین‌گرمایی دفن شود، در یک دیگ فلزی دربسته گذاشته می‌شود. برای پختن این نان به شیوه سنتی ۲۴ ساعت زمان لازم است. این شیوه‌ای خلاقانه از استفاده از منابع طبیعی انفجاری است.

---

پاراتا، هند

این نان مسطح با خلل و فرجی که روی سطحش دارد یک نان با آرد کامل گندم است که خالی یا با مواد مزه‌دار مصرف می‌شود. خمیرمایه را لایه‌لایه با کره و مواد مغذی دیگر پر می‌کنند. روش پخت این نان شبیه روشی است که برای طبخ نان کروسان یا شیرینی پفکی استفاده می‌شود. نان گندم صد‌ها سال در هند پخته می‌شده و انواع مختلفی از آن در کتاب‌های سانسکریت که اولین نسخه‌های کتاب آشپزی در قرن ۱۲‌ام بوده‌اند اشاره شده است.

---

راتی گامبانگ، اندونزی

این نان از آرد گندم درست می‌شود. قند درخت نخل و دارچین به راتی گامبانگ عطر و مزه‌ای منحصر‌به‌فرد می‌دهند. دستور تهیه آن به دوران استعمار برمی‌گردد و از این حیث دستور پخت غذا‌های اندونزی آمیزه‌ای از مزه‌های محلی و مواد هلندی است. در این نان انواعی از پنیر شامل گودا استفاده می‌شود.

---

سنگگ، ایران

دو نانوا باید برای پختن این نان مسطح ایرانی که مستقیماً روی بستری از سنگ‌های داغ پخته می‌شود، با هم همکاری کنند. سطح داغ سنگ‌ها باعث می‌شود روی خمیر گندم تاول‌های طلایی ایجاد شود؛ که به نان سنگگ تردی خاصی می‌بخشد. اگر آنقدر خوش‌شانس بودید که یک سنگگ داغ از تنور درآمده را بخورید، حتماً تمایز بهشتی بین سطح ترد و برشته و داخل نرم آن را احساس خواهید کرد. هم می‌توانید نان را خالی مصرف کنید و هم می‌توانید به سبک صبحانه ایرانی، یعنی با پیچاندن نان به دور پنیر شور و مقداری سبزه معطر و تازه، آن را میل کنید.

---

نانِ سودا (جوش شیرین)، ایرلند

برای اینکه کلی نان داشته باشید نیازی به خمیرترش ندارید. تخمیر شیمیایی می‌تواند هوا را به موادِ اولیه اسیدی و لازم اضافه کند. این روش پخت در سال‌های قحطی سیب‌زمینی در ایرلند رایج شد و از آن زمان استفاده می‌شود. وقتی سیب‌زمینی دیگر پاسخگوی رفع گرسنگی نبود، ایرلندی‌های فقیر شروع کردند به ترکیب آرد گندم الک‌شده، شیرِ ترش و جوشِ شیرین. این روز‌ها نان‌های متراکم که حاوی جوشِ شیرین هستند، یادآور دوران گذشته برای ایرلندی‌ها هستند که با کره نمک‌زده ایرلندی جفت خوشمزه‌ای را می‌سازند.

---

چالا، یهودیان

چالا یک نانِ بالشتی و شبیه موی بافته شده نیست، به‌طور سنتی، چالا هر نوع نانی است که در مراسم یهودیان استفاده می‌شود. این نان جنبه مذهبی دارد و شکل بافته آن نیز اشاره به ۱۲ تپه در بیت المقدس دارد.

---

چیاباتا، ایتالیا

این نانِ معروفِ ایتالیایی در دهه ۱۹۸۰ معرفی شد. در سال ۱۹۸۲، یک نانوای ایتالیایی به نام آرنالدو کاوالاری این نانِ بسیار جویدنی را در دفاع از نان‌هایی که به سبک باگت تولید می‌شدند، تولید کرد.

---

نانِ بامی، جامائیکا

کیکِ کاساوا که در ماهیتابه سرخ می‌شود غذایی لذیذ در جاماییکاست و با نانِ بامی و غذا‌های دریایی این منطقه جفت خوبی می‌شود. فرایند سنتی تولید نان بامی با سم‌زدایی از کاساوا شروع می‌شود که حاوی سیانور است. دستور پخت این نان ریشه در سنت‌های حامائیکایی دارد. قبلااز ورود اروپاییان به جامائیکا، کاساوا غذای اصلی در آمریکای جنوبی و منطقه کارائیب بود.

---

کاره پان، ژاپن

کاره پان یا نانِ کاری قبل از آنکه در ماهیتابه در روغن داغ سرخ شود، در خرده نان غلتانده می‌شود تا خمیر نان رویه‌ای ترد پیدا کند و درون نان تا آنجا که می‌شود نرم و سسی باشد. کاره پان به قدری نان محبوبی است که حتی یک ابرقهرمان مبارز در ژاپن به نام او وجود دارد. این ابرقهرمان با شلیک نان‌های داغِ کاری با دشمنانش مبارزه می‌کند.

---

تابون، اردن

با دنبال کردن عطر نان در خیابان‌های عمان به غرفه‌های خیابانی نانوا‌هایی هدایت می‌شوید که مشغول پختن این نانِ پهن روی بخار هستند. این نان از آرد گندم تهیه می‌شود و بوی دودی دارد.

---

راتی کانای، مالزی

این نان احتمالاً با ورود مهاجران هندی به مالزی به این کشور وارد شده، اما مالزی پختِ آن را به شیوه خود انجام می‌دهد. این نان طعم کره‌ای دارد و با موز رسیده و تخم مرغ سرخ‌شده بسیار خوشمزه است.

---

مالتی، مالتا

این نان که با خمیر ترش درست می‌شود از داخل بسیار نرم و بالشتی است و با روغن زیتونِ جزیره مالتا و گوجه فرنگی تازه صرف می‌شود. پختِ شکل‌های سنتی‌تر این نان بیش از یک روز طول می‌کشید و به صورت سنتی در تنورهایِ اشتراکی در سطح شهر پخته می‌شود و مکانی بر گردآمدن اهالی شهر بود. این نان هنوز هم نمادی بسیار قدرتمند برای این جزیره است. یک فرد اهلِ مالتا برای اینکه به ماهیتِ حقیقی فردی پی ببرد، می‌پرسد: «چه نوع نانی می‌خورد؟»

---

ترتیلا، مکزیک

خمیر ترشِ ذرت این نان در تنور‌هایی که از ۷۰۰ سال پیش از میلاد در مکزیک استفاده می‌شدند، پخته می‌شود. این نان هم برای تاکو مناسب است و هم به تنهایی مصرف می‌شود. ترتیلای ذرت یکی از غذا‌های مورد علاقه جهانی است.

---

خُبز کِسرا، مراکش

این نان در بیرون برای ترد است و از درون بسیار نرم و مخملی است و برای جذب خورشت‌های مراکشی بسیار مناسب است. این نان از گندم درست می‌شود.

---

نان سرخ‌شده، ناواهو

این نانِ گردِ طلایی و ترد برای مردمان ناواهو هم طعم دل‌انگیز خانه را می‌دهد و هم یادآور حادثه‌ای تلخ است. وقتی مردم ناواهو در سال ۱۸۶۴ توسط نیرو‌های دولتی آمریکا از زمین‌ها آریزونا بیرون رانده شدند، در نیومکزیکو مستقر شدند که کشتِ لوبیا و سبزیجات که آن‌ها به صورت سنتی انجام می‌دادند، در سرزمین جدید بسیار سخت بود. برای زنده‌ماندن آن‌ها از آرد سفید، شکر و خمیرترشی که دولت برای آن‌ها مهیا می‌کرد برای درست کردن نان سرخ‌شده استفاده کردند. نان سرخ‌شده اکنون نمادی از مقاومت و سنت و همینطور خوراکیِ بسیاری لذیذی است که همه جا پیدا می‌شود.

---

تیجگِربرود، هلند

نانوا‌های هلندی برای درست کردن این نان، نان‌های خامی را که با آرد سفید گندم درست شده با آرد سفید، روغن کنجد، آب و خمیرمایه مخلوط می‌کنند. گرما بیرونِ این نان را ترد و آن را برای یک میان‌وعده آماده می‌کند. در هر گازی که به آن می‌زنید، تردی آن را زیر دندان‌هایتان احساس می‌کنید.

---

رِوِنا پاروآ، نیوزیلند

وقتی ساکنان اروپایی سیب‌زمینی و گندم را به نیوزیلند آوردند، مردم بومی مائوری از این مواد نان خود را اختراع کردند. برای درست کردن خمیر‌مایه، سیب‌زمینی را آب‌پز می‌کنند و سپس طی فرایند تخمیر به محصولی نهایی با طعمی شیرین و شور تبدیل می‌شود. این نان امروزه با لایه‌هایی از کره و مربا یا ماهی خام مصرف می‌شود.

---

لِفسه، نروژ

این نان از سیب‌زمینی درست می‌شود و در ماهی‌تاپه داغ پخته می‌شود. این نام با کره و دارچین و شکر مصرف می‌شود.

---

پادپلومیک، لهستان

این نان از آرد گندم، نمک و آب درست می‌شود. این نان بسیار نازک و قابل حمل است.

---

بروآ دِ میلهو، پرتغال

ذرت و گندم آسیاب می‌شوند و در تنور‌هایی با سوخت چوپی پخته می‌شوند. اروپایی‌ها تا زمانی که وارد آمریکا نشده بودند، ذرت را نچشیده بودند؛ اما این ماده غذایی در شمال پرتغال که خاک برای کشتِ گندم مناسب نیست، بدست می‌آمد.

---

کاراوای، روسیه

پختِ نان در تعطیلات روسیه و با پختِ نان‌های طلاییِ کاراوای به یک هنر تبدیل می‌شود. این نان‌ها به شکل‌های مختلفی از گل‌ها، حیوانات و طرح‌های پیچیده تولید می‌شوند. این نان در عروسی‌های روس نقش بسیار مهمی دارد. به صورت سنتی، یک تازه عروس خوشبخت باید خمیر را مخلوط می‌کرد و یک تازه داماد باید این خمیر را داخل تنور می‌گذاشت. حتی شکل گردِ این نان یک نماد سنتی است و به نظر می‌رسد به زمان ستایش خورشید باز می‌گردد. این نان امروزه برای آرزوی خوشبختی و سلامتی برای زوج‌های تازه پخته می‌شود.

---

پِنه کراسوآ، ساردینیا

این نان را شکل برشِ آن متفاوت می‌کند. بعد از آنکه نانِ گرد در فر پف کرد، به صورت افقی به قطعه‌های نازکتری برش داده می‌شود. این تکه‌ها دوباره پخته می‌شوند و آنقدر خشک می‌شود تا برای ماه‌ها قابل استفاده باشد.

---

پروجا، صربستان

نانِ پروجا که از ذرت تهیه می‌شود با سوپ گوشت صربستانی ترکیب خوبی می‌سازد. این نان معمولاً در خانه پخته شده و داغ مصرف می‌شود. ذرت آسیاب‌شده طعمی شیرین می‌دهد، اما با طعم‌های شور از پنیر شورِ کاجماک تا کرَکِر روی آن را تزئین می‌کند.

---

گیِران-پپانگ، کره جنوبی

این نان که ترجمه‌اش نانِ تخم‌مرغی است از گندم درست می‌شود و همانطور که از اسمش برمی‌آید داخلش یک تخم‌مرغ بزرگ دارد. این نان در خیابان‌های سئول خوردنیِ محبوبی است و برای صبحانه یا هر زمان دیگری از روز داغ مصرف می‌شود. گاهی پنیر و جعفری خوردشده و گوشت نیز به آن اضافه می‌شود تا طعمی شیرین و شور بگیرد.

---

آپام، سریلانکا

این نان یکی از خوردنی‌های منحصر‌به‌فرد سریلانکاست که با آرد برنج و شیرِ نارگیل درست می‌شود. این نان که شکل پنکیک نازک را دارد داغ صرف می‌شود. برخی مواد غذایی شامل نارگیل و کاریِ مرغ روی آن استفاده می‌شود.

---

کیسرا، سودان و سودان جنوبی

درست کردن نان کیسرا صبر و تمرین می‌خواهد. این نان نیز مانند اینجرا، هم غذای اصلی است و هم به عنوان ابزاری برای خوردن غذا‌های دیگر استفاده می‌شود.

---

نانِ لیمپا، سوئد

این نان حاصل تخمیر جو است. لیمپا به معنی قرص نان است. این نان پیش از این با الکل درست می‌شد، اما اکنون اسید لازم برای تولید آن از آب‌پرتقال به‌دست می‌آید.

---

بالِپ کُرکون، تبت

دانه جو هزاران سال در فلات تبت به دست آمده است و برای مدت‌های طولانی غذای اصلی این مردم بوده است. این نان طعمی آجیلی دارد. دالایی لاما این نان را برای صبحانه صرف می‌کند.

---

سیمیت، ترکیه

این نان که غرق در دانه‌های کنجد است و شکلی حلقه‌ای دارد، یکی از خوراکی‌های ترکیه است که معمولاً در حرکت و خیابان مصرف می‌شود. تا چند دهه قبل در پایتخت این کشور نان‌فروش‌ها با سینی‌هایی که روی سر حمل می‌کردند این نان را عرضه می‌کردند، اما امروز کمتر این مناظر در پایتخت مشاهده می‌شود. به جای آن غرفه‌های نان فروشی را در خیابان می‌توان دید. این نان قبل از آنکه داخلِ فر شود، در آب و شکر فرو برده می‌شود و با حرارت به صورت کاراملی در می‌آید.

---

کرامپِت، انگلستان

این نان وقتی با مربا و کره و خامه صرف شود، یکی از خوردنی‌های محبوب انگلیسی است. درواقع کیکی اسفنجی است که با گندم درست می‌شود.

---

بیسکوئیت، آمریکا

بیسکوئیت یکی از مزه‌های مختص آمریکاست. نمی‌توان گفت: درست کردن بیسکوئیت راحت است: درست کردن بیسکوئیت‌های نرم دستان فرز و مخلوطی یکدست می‌خواهد. آمریکایی‌ها روز‌های یکشنبه معمولاً غذا‌های خانگی درست می‌کنند و بیسکوئیت یکی از این خوراکی‌هاست. یکی از رمز‌های درست کردن بیسکوئیت خوب، آرد آن است. آرد با پروتئین پایین.

---

نان، ازبکستان

نان ازبک در مناطق مختلف این کشور از تاشکند تا سمرقند متفاوت درست می‌شود. نان‌ها بلافاصله بعد از پخته شدن روی دوچرخه حمل می‌شوند تا به بازار‌ها و کافه‌ها منتقل شوند.

---

آرِپا ونزوئلا

خمیر به دست آمده از آرد ذرت در ماهی‌تاپه داغ گذاشته می‌شود تا تبدیل به نانی طلایی و گرد شود. آرپا از پیش از ورود اروپاییان به امریکای جنوبی در این منطق پخته می‌شد و می‌تواند از ساده‌ترین شکل تا مفصل‌ترین شکل تهیه شود. در هنگام صبحانه آن را با کره میل کنید. نانِ شکم‌پرِ آرپا که از سس سالسا و خامه و گوشت پر شده خودش یک غذای کامل است.

---

مالاواچ، یمن

برای درست کردن مالاواچ، نانوا‌ها خمیر گندم را به ورقه‌های ظریف و نازک تبدیل می‌کنند و آن را دور کره آب شده تا می‌کنند. بعد از سرخ شدن در ماهی‌تاپه مخلوطی از خوراکی‌های ترد و آجیلی یا دانه کنجد روی آن پاشیده می‌شود.

منبع: CNN

 عشق است که جهان را می‌گرداند و می‌توان آن را به روش‌ها و اشکال متفاوتی نشان داد. گاهی عشق به معنای پذیرفتن یک کودک به فرزندی یا اهدای کلیه است، اما گاهی هم فقط با پختن یک غذی خوب یا درست کردن یک حلقه ساده کاغذی نشان داده می‌شود. هر ابراز عشقی، زیباست و تفاوتی هرچند کوچک ایجاد می‌کند و افراد زیر این را به وضوح درک کرده اند.

«داشتم به خاطر گم کردن حلقه ازدواجم

گریه می‌کردم که دختر ۸ ساله‌ام من را دید و

این را برایم ساخت.»

---

«این قلب کوچک روی دستم «دکمه بغل

کردن» نام دارد.»

«از وقتی همسر این مرد فوت کرده، دختر چهارساله‌شان از او دور نمی‌شود. حالا هروقت این مرد دخترش را درمدرسه می‌گذارد، معلمش این قلب را روی دست هر دوی آن‌ها می‌کشد و می‌گوید هر بار که دکمه را فشار دهند، برای هم بغل می‌فرستند. این به دختربچه کمک کرده تا احساس کند با پدرش در ارتباط است.»

---

«وقتی دو ساله بودم این سکه‌ها را در روز

تولدش به او هدیه دادم، او آن‌ها را به یک

کارت چسبانده و تا کنون نگه داشته است.»

مادربزرگش به تازگی درگذشته و مادرش این کارت را در خانه او پیدا کرده است.

---

بعد از دو سال و نیم دیالیز، این آخرین دیالیز

دوستم بود. دوشنبه کلیه‌ام را به او اهدا

کردم و حالا هر دو خوبیم.»

---

«وقتی پنج ساله بودم، حلقه جاکلیدی را به

عنوان انگشتر به پدربزرگم هدیه دادم. ۲۲

سال گذشته و او هنوز این حلقه را دستش

می‌کند.»

---

«شوهرم ۸ ساعت رانندگی کرد تا هنگام تولد

فرزندمان در کنارم باشد، در حالی که ۴۸

ساعت از فوت پدرش در اثر سرطان

می‌گذشت.»

---

این اولین بار است که پدر و مادرم را به

گردش می‌برم، آن هم از اولین حقوقم...

---

پدرم فوت کرد و قبل از اینکه او را بسوزانند، از

این خالکوبی او عکس گرفتم و به یادش آن را

روی پایم تتو کردم.»

---

«این مرد راننده تاکسی است. او مرا به

بیمارستان رساند و کنارم ماند تا خانواده‌ام که

در ایالت دیگری زندگی می‌کنند، برسند.»

---

عشق واقعی را در این تصویر ببینید

این مرد برای درمان سرطان مری در بیمارستان بستری شد. همسرش در حال شیمی درمانی به خاطر سرطان کیسه صفراست و نتوانسته او را ملاقات کند، چون بیمارستان برایش بسیار خطرناک است. امروز پزشکش به او اجازه داد همسرش را در حیاط ملاقات کند.

---

در این تصویر پدرم را قبل از آغاز شیمی

درمانی می‌بینید. مادرم در اولین «روزِ پدر» در

همان نقطه بدون او نشسته است.»

---

«ناپدری من پدر قانونی من هم است، او مرا

از ۹ سالگی بزرگ کرده و حالا مرا به

فرزندخواندگی پذیرفته است.»

---

من ۲۰۰۰ کیلومتر رانندگی کردم تا پسرم را در

روز شکرگزاری ببینیم و این را برایش درست

کردم. کم است، اما نسبت به سال‌های پیش

بیشتر احساس پدربودن می‌کنم.

---

گل مورد علاقه پدرم کوکب بود. او فوت کرده

و من این گل کاغذی را در مراسمش ساختم.

---

آن‌ها روی لبش خنده نشاندند

این پسر‌ها حدود ۵ سال پیش در یک بازی آنلاین باهم آشنا شدند. اما امروز تصمیم گرفتند از نزدیک یکدیگر را ببینند و همگی به ملاقات «جو» بروند، که مبتلا به یک تومور بدخیم است.

---

مدیر شرکت بعد از خریدن ناهار برای همه،

ظرف‌ها را می‌شوید.

---

۴۲۱ روز پیش یک معتاد بی‌خانمان بودم، اما

حالا همسرم و دخترم در خانه خودمان در

کنارم هستند.

---

بعد از یک سقط جنین و بارداری سخت

همسرم، اکنون دخترم در آغوش من است.

منبع: brightside

 معمولا وقتی به باغ وحش می‌روید، فقط حیواناتی را می‌بینید که دراز کشیده اند و سعی می‌کنند از گرما اجتناب کنند. اگر خوش شانس باشید، می‌توانید گربه بزرگی را ببینید که مشغول غذا خوردن است. اما هرچند وقت یک بار، مربیان یا نگهبانان حیوانات مجروح یا کشته می‌شوند، اما این خطرات در چنین شغلی ناگریز هستند. در این مطلب با وحشتناک‌ترین حوادثی که در باغ وحش‌ها اتفاق افتاده اند، آشنا می‌شوید.

مقصود

یک مرد ۲۰ ساله هندی به نام مقصود، از اوایل سال ۲۰۱۴ که ببر‌ها را در باغ وحش دهلی دیده بود، عاشق آن‌ها شده بود. بعد از اینکه مقصود شغلش را در اواسط همان سال از دست داد، بعدازظهرها به باغ وحش می‌رفت و به مادر و زن باردارش می‌گفت که دنبال کار می‌رود.

در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۴، مقصود در حال تماشای ببرسفید باغ وحش دهلی بود. او به دیوار محوطه تکیه داده بود و نگهبان به او هشدار داد این کار را نکند. وقتی نگهبان حواسش نبود، مقصود داخل محوطه ببر افتاد و ۵ متر پایین‌تر در خندق فرود آمد. چند دقیقه بعد، ویجای، یک ببر سفید هفت ساله ۲ متری که ۲۰۰ کیوگرم وزن داشت، به او نزدیک شد.

وقتی مقصود خم شده بود و دعا می‌کرد، ببر گردنش را گرفت و او را با خود به انتهاب دیگر محوطه برد. پانزده دقیقه بعد، مسئولان باغ وحش توانستند با مقداری گوشت، ویجای را به فریب دهند و به طرف دیگر بکشانند. متاسفانه دیر شده بود و مقصود به دلیل جراحات وارده درگذشته بود. بعد از مرگ او، بازدید‌های باغ وحش بیشتر شد و ببر بسیار معروف شد. ویجای هنوز در باغ وحش است و کارمندان می‌گویند او آدمخوار نیست. اما همیشه مراقبش هستند.

---

راجر دین آدامز (Roger Dean Adams)

در ۵ جولای ۱۹۷۰، راجر دین آدامز ۱۹ ساله و دو تا از دوستانش در حالت مستی تصمیم گرفتند به باغ وحش اورگان بروند. اما وقتی رسیدند، دیدند باغ وحش تعطیل است. با این وجود، وارد باغ وحش شدند. ابتدا از قفس پنگوئن‌ها دیدن کردند و از روی نرده‌ها پریدند. آدامز داخل محوطه پنگوئن‌ها شد، یکی از پنگوئن‌های کوچکتر را برداشت و آن را داخل استخر انداخت.

آن‌ها احساس شجاعت بیشتری کردند و وارد محوطه خرس‌ها شدند. آدامز از دیوار بالا رفت، سپس از دیوار آویزان شد و دو بار به سر خرس لگد زد. او موفق شد بدون هیچ آسیبی خودش را از آنجا بیرون بکشد. سپس، این سه مرد جوان به محوطه شیر‌ها رفتند، آدامز باز هم از دیوار بالا رفت و داخل محوطه پایین آمد. در حالی که هنوز از دیوار آویزان بود، به سر سیس، شیر ماده ۱۱ ساله، لگد زد. در حالی که آدامز سعی می‌کرد از دیوار بالا برود، سیس پرید و آدامز را داخل محوطه کشید.

دوستان آدامز با پرتاب سنگ و بطری سعی کردند شیر را دور کنند، اما در نهایت مجبور شدند تقاضای کمک کنند. پلیس رسید و مجبور شد به سیس و شیر نر ۱۵ ساله‌ای به نام سزار شلیک کند. وقتی پلیس شیر‌ها را کشت، آدامز درگذشته بود. وقتی خبرنگاران نظر رئیس باغ وحش را درباره این حادثه پرسیدند، او گفت نظرش قابل چاپ نخواهد بود. او اشاره کرد که شیر‌ها دقیقا همان جایی بودند که باید باشند.

---

پراکش تیواری (Prakesh Tiwari)

سال نوی ۱۹۹۶ بود. پراکش تیواری و سورش رای، که هر دو حدودا ۲۰ ساله بودند، در کلکته زندگی می‌کردند. به دلایل نامعلوم، آن‌ها تصمیم گرفتند از یک ببر در باغ وحش کلکته دیدن کنند. آن‌ها با یک تاج گل طلایی از خندق محوطه ببر گذشتند و با ببر بنگال ۱۳ ساله‌ای که شیوا نام داشت، رو در رو شدند. رای تاج گل را دور گردن شیوا پرتاب کرد. شیوا از این کار خوشش نیامد و با چنگال‌هایش او را گرفت. تیواری برای نجات دوستش به صورت ببر لگد زد، بنابراین توجه شیوا به او جلب شد. مردم در باغ وحش متوجه این ماجرا شدند و تقاضای کمک کردند. مسئولان توانستند رای را نجات دهند، اما تیواری در این حمله جان باخت.

---

جایاپراکاش بزباروا

(Jayaprakash Bezbaruah)

در ۱۹ دسامبر سال ۲۰۰۷، جایاپراکاش ۵۰ ساله با همسر و دو فرزندش در حال بازدید از باغ وجش گواتی در هند بود. او برای عکس گرفتن با دو ببر بنگال، به هشدار‌های نگهبانان توجه نکرد و از یکی از موانع بالا رفت. وقتی به محوطه ببر‌ها نزدیک شد، دستش بین نرده‌ها گیر کرد. ناگهان دو ببر دستش را گرفتند و در مقابل چشمان وحشت‌زده خانواده اش، دستش را پاره کردند. جایاپراکاش را به بیمارستان بردند، اما در اثر خونریزی درگذشت.

---

کارلوس ادواردو سوسا

(Carlos Eduardo Sousa)

 

مدت کوتاهی پس از ساعت کاری باغ وحش سانفرانسیسکو در کریسمس ۲۰۰۷، کارلوس ادواردوی ۱۷ ساله و دو تن از دوستانش که برادر بودند (پل و کالبیر) بعد ازظهر خود را در باغ وحش گذراندند. آن‌ها در حال راه رفتن از کنار محوطه ببرها عبور کردند. احتمالا این سه جوان، تاتیانا، ببر سیبری ۴ ساله را تحریک کرده اند. چون این ببر ۲۰۰ کیلوگرمی از غار مصنوعی خود بیرون آمد و روی دیوار ۳.۸ متری پرید، که ارتفاع آن کمتر از مقررات فدرال بود. او توانست خودش را از محوطه بیرون بکشد. ببر روی آسفالت فرود آمد و به پل حمله کرد. کارلوس و کالبیر سعی کردند توجه حیوان را به خود جلب کنند و وقتی موفق شدند، ببر به کارلوس حمله کرد. هر دو برادر به سمت کافه باغ وحش دویدند و فریاد کشیدند. ببر بعد از کشتن کارلوس رد خونی که از پل به جا مانده بود را دنبال کرد و بعد از ۳۰۰ متر او را پیدا کرد. پل و کالبیر با هم بودند و تاتیانا به کالبیر حمله کرد. سپس پلیس وارد عمل شد و مجبور شدند تاتیانا را بکشند. پل و کالبیر در این حمله جان سالم به در بردند.

---

دیوید مارک واسون (David Mark Wasson)

در ۳ سپتامبر ۱۹۷۷، دیوید مارک واسون ۶ ساله و پدرش به باغ خزندگان میامی رفتند. دیوید و پدرش در مقابل گودال تمساح‌ها متوقف شدند. پدرش دیوید را روی دیوار محوطه گذاشت تا بتوانند با هم برای تمساح‌ها انگوردریایی بیندازند. وقتی پدرش برگشت تا انگور بیشتری بردارد، دیوید داخل گودال افتاد.

نگهبانی که شاهد این حادثه بود گفت که کوکی، تمساح آفریقایی ۴ متری، فورا واکنش نشان داد و از فاصله سه متری به سمت دیوید خیز برداشت و با فک‌هاش سینه پسربچه را به دهان گرفت و شروع به تکان دادن او کرد و سرش را محکم به دیوار می‌کوبید. مرد دیگری داخل گودال پرید تا دیوید را نجات دهد. او توانست دیوید را بگیرد، اما کوکی هنوز دیوید را نگه داشته بود. مرد همان طور که دیوید را گرفته بود، به سمت آب پر از تمساح کشیده شد بنابراین مجبور شد دیوید را رها کند. تمساح ۵، ۶ دقیقه بدن پسر را زیر آب نگه داشت و بعد از اینکه چشمانش را هدف گرفتند، او را رها کرد.

دیوید در راه بیمارستان جان خود را از دست داد. رئیس باغ خزندگان به شدت تحت تاثیر این حادثه قرار گرفت و هفت بار به کوکی شلیک کرد و یک ساعت طول کشید تا تمساح بمیرد.

---

خوآن پرز (Juan Perez)

در ۱۹ می ۱۹۸۷، جان پرز ۱۱ ساله و دو تن از دوستانش در حال بازدید از باغ وحش بروکلین در نیویورک بودند. ساعت ۷ بعد ازظهر بود و ساعت کاری باغ وحش به پایان رسیده بود، آن‌ها شروع به تحریک یکدیگر برای شنا کردن در محوطه حیوانات کردند. ابتدا در خندق محوطه فُک‌ها شنا کردند. اما حس کردند به اندازه کافی شجاعانه نیست، بنابراین تصمیم گرفتند در محوطه خرس قطبی شنا کنند. سه پسر لباس‌هایشان را درآوردند، اما دو تا از آن‌ها پشیمان شدند.

خوآن در برای اینکه دوستانش را مجبور کند وارد محوطه خرس شوند، لباس‌های آن‌ها را داخل خندق انداخت. این صدا خرس‌های قطبی نر و ماده را خواب بیدار کرد که هر دو بیش از ۲.۵ متر ارتفاع و ۴۰۰ کیلوگرم وزن داشتند. وقتی خوآن داخل آب رفت، خرس‌های قطبی به او نزدیک شدند. اما او به جای بیرون آمدن از آب، خرس ماده را تحریک کرد. این باعث شد خرس نر کتف او را گاز بگیرد و او را با خود بکشاند.

همان طور که خوآن کشیده می‌شد فریاد می‌زد و درخواست کمک می‌کرد. دوستانش هم تقاضای کمک کردند و سپس  پنهان شدند. پلیس چند دقیقه بعد به آنجا رسید، اما ۲۰ دقیقه طول کشید تا قفل باغ وحش را باز کند. وقتی به محوطه خرس قطبی رسیدند، دیدند که خرس‌ها بر سر بقایای خوآن می‌جنگند. پلیس با دیدن لباس بچه‌ها در خندق، حدس زد که بچه‌های دیگری هم در محوطه خرس‌ها باشند. بنابراین فکر کردند که چاره‌ای جز شلیک به خرس‌ها ندارند. هر دو خرس کشته شدند. اما پلیس فهمید که دو پسر دیگر وارد محوطه نشده اند.

---

روت الن فریدمن (Ruth Ellen Freedman)

در ۲۸ ژوئن ۱۹۶۶، روت الن فریدمن سه ساله به همراه والدینش به باغ وحش مدیسون در ویسکانسین رفته بودند. آن‌ها برای دیدن تنها فیل باغ وحش که یک فیل آسیایی ۲۳ ساله سه تُنی به نام وینکی بود، توقف کردند. وینکی ۲۰ سال در باغ وحش بود و تصور می‌شد اهلی باشد. او در میان بچه‌ها محبوب بود، چون می‌توانستند به آن بادام زمینی و ذرت بدهند.

روت می‌خواست در آن روز سرنوشت‌ساز به وینکی غذا بدهد، به همین دلیل از زیر نرده‌ها رفت و به قفس نزدیک شد. اما وینکی کار غیرمنتظره‌ای کرد، او خرطومش را بیرون آورد و دور روت پیچید. مادر روت فریاد کشید و وینکی دختربچه را محکم به نرده‌ها می‌کوبید و او را زمین انداخت. سپس دوباره روت را برداشت و رها کرد. وینکی جسد روت را به قفس آورد و چند بار با پاهایش او را له کرد.

والدین روت سعی کردند او را از قفس نجات دهند، اما نتوانستند. وقتی نگهبان وارد قفس شد، وینکی حمله را متوقف کرد و نگهبان جسد دختربچه را بیرون برد. پس از مرگ، وینکی را به محل تولیدمثل فرستادند. یکی از فرزندانش، که نام او هم وینکی است، حیوان خطرناکی است، چون یک مربی را کشته و چند نگهبان و بازدیدکننده باغ وحش را زخمی کرده است.

---

جولیا آن فوکت (Julia Ann Vogt)

در ماه مه سال ۱۹۵۸، مادر جولیای دو و نیم ساله، او و خواهرش را را به دیدن مادربزرگشان در واشنگتن دی سی برد. ۱۶ ماه مِی روز زیبایی بود، بنابراین خانواده تصمیم گرفتند به باغ وحش ملی بروند. پدربزرگ جولیا، «هری جکسون»، او را به دیدن شیر‌ها برد. جولیا از پدربزرگش جدا شد و از نرده‌ها عبور کرد.

یک شیر آفریقایی نر به او نزدیک شد و پایش را گرفت. جکسون وارد عمل شد و سعی کرد نوه اش را بگیرد، اما شیر قوی‌تر بود، دخترک را به داخل قفس کشید و همان طور که به دهان گرفته بود، راه می‌رفت. وقتی شیر نر جولیا را رها کرد، شیر ماده به جولیا حمله کرد و در نهایت سر جولیا را از تن جدا کرد. جکسون از دیدن این صحنه دچار حمله قلبی شد.

نگهبانان با کپسول آتش نشانی شیر‌ها را دور کردند و جسد جولیا را از قفس خارج کردند. این مرگ غم انگیز باغ وحش را تحت تاثیر قرار داد و اقدامات ایمنی جدیدی لحاظ شد. پدربزرگ جولیا از حمله قلبی جان سالم به در برد.

---

مدکس درکوش (Maddox Derkosh)

در ۴ نوامبر ۲۰۱۲، مدکس دوساله و والدینش به دیدن سگ‌های وحشی آفریقایی در باغ وحش پیتسبورگ رفته بودند. مادرش مدکس را روی نرده‌ها گذاشته بود که ناگهان داخل محوطه افتاد. سگ‌های وحشی آفریقایی فورا به پسربچه حمله کردند. اگرچه نگهبانان باغ وحش در آنجا بودند، اما نتوانست کاری کنند، چون وقتی وارد عمل شدند مدوکس مرده بود. آن‌ها به یکی از سگ‌ها شلیک کردند، چون جسد مدکس را رها نمی‌کرد.

بعد از این فاجعه، باغ وحش سگ‌های وحشی را جای دیگری فرستاد. والدین مدکس از باغ وحش شکایت کردند، اما وکلای باغ وحش گفتند که مادر مدکس مقصر مرگ پسرش است. سرانجام، آن‌ها با هم کنار آمدند.

منبع: listverse