شعر

هرچند بر لب ، واژه ی انکار دارم

در سر هوای عاشقی ، بسیار دارم

سقفی ست بالای سرم ، الحمدلله

من خانه ای بی سقف و بی دیوار دارم

چیزی بجز غربت درون کوله ام نیست

بر شانه ام چیزی ورای بار دارم

من (دوستت دارم) ، همین یک جمله کافی ست

لب بسته ام ، بر صحبتم اصرار دارم

لب وا کن و با خنده ، غرقم کن در این تنگ

با این دوتا ماهی قرمز ، کار دارم

گل کرده گیسوی تو بین روسری ها

بر دست هایم به جای زخم ، خار دارم

تهدید کردی و دوباره دست بردم

میدانی آخر شاعرم ، آزار دارم

بردار از سر روسری را ، چند وقتی ست

رویای گشتن ، توی گندمزار دارم

فؤاد میرشاه ولد

+ نوشته شده در یکشنبه 10 مرداد 1400 ساعت 17:37 توسط asmane |

••• آسمانه